3 XII 2015

"I to właśnie wówczas, w ciemności, uświadomiłem sobie po raz pierwszy w życiu, że jedynie samotność jest w życiu człowieka stanem graniczącym z absolutnym spokojem wewnętrznym, z odzyskaniem indywidualności. Tylko w pochłaniającej wszystko pustce samotności, w ciemnościach zacierających kontury świata zewnętrznego można odczuć, że jest się sobą aż do granic zwątpienia, które uprzytamnia nagle własną nicość w rosnącym przeraźliwie ogromie wszechświata."
Gustaw Herling-Grudziński Inny świat


Pływam w morzu samotności, poznaję bliżej samą siebie, a co najważniejsze - uczę się i czuję jak dojrzewam wraz z doświadczeniami. I tak jak pisał Grudziński, czuję wielki, wewnętrzny spokój, ale i przeraźliwą pustkę, melancholię i otępienie.
Moim dużym krokiem w przód było uświadomienie sobie jednego faktu. Fakt ten sprawił, że z chwilą, gdy to się stało poczułam nareszcie moje spoczywające na barkach osiemnaście lat. Poczułam, że teraz mogę dopiero pomyśleć o sobie, jako o dojrzałej emocjonalnie osobie. Podczas tego mojego pływania odkryłam jeden szczegół, którego wcześniej nie zauważałam. Ludzie przychodzą, odchodzą, wszystko wokół mnie nieustannie się zmienia, również ja sama, ale jest jedno, co odkąd tylko pamiętam, aż do tej pory pozostaje niezmienne. Rodzina. Tak jest. Czy to nie banalne? Sama się sobie dziwię, że wcześniej tego nie zauważałam. Chociaż nie jest tak, że biegam do nich z każdym problemem i płaczę mamie, czy tacie w rękaw, to oni naprawdę zawsze są przy mnie. Są tak zwyczajnie, bo jestem przecież ich córką i od tego właśnie są, żeby być. A ja głupia tego nie widziałam. Oczywiście jeszcze narzekałam, a jakże by nie. Bo ojciec to się mną wysługuje, a matka to mnie nigdy nie rozumie... No i co z tego? Nawet jeśli w tym miejscu nic się nie zmieniło, to teraz doceniam ich obecność bardziej niż kiedykolwiek. Cieszę się z tej zmiany postrzegania moich najbliższych, od niedawna czuję się w domu tak, jak powinnam się czuć - najlepiej.

Niestety, ciągle wpadam w bardziej zaawansowane stadium desperacji. Zaczął doskwierać mi brak partnera na studniówkę. Mam pełną świadomość, że jest to żałosne zachowanie i walczę z tym, jak tylko mogę, ale ciężko mi oprzeć się myśleniu, że naprawdę niezła ze mnie frajerka, skoro idę tam sama. Gdzie nie spojrzę, każdy kogoś tam ma, ledwie kilka osób się wyłamuje. To już nawet nie chodzi o bycie parą, chodzi o zwykłe znajomości. No ale cóż poradzić na moją staromodną mentalność, tradycjonalizm i nade wszystko wycofanie i nieśmiałość? Nie potrafię i nie chcę być taka jak Ci wszyscy "fajni". Miliony znajomych, z których, każdy obrabia Ci tyłek, egoizm, hedonizm, hipokryzja... Rynsztok emocjonalny. Ja również nie jestem nieskazitelna, ale nie wyobrażam sobie życia w taki sposób. Nie wydaje mi się, żeby Ci wszyscy "fajni" czuli się w pełni szczęśliwi. Ale z drugiej strony, ja wyznając odmienny system, również nie jestem. I gdzie ten renesansowy złoty środek, drogi Janie z Czarnolasu?

                                   

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz