Gustaw Herling-Grudziński Inny świat
Pływam w morzu samotności, poznaję bliżej samą siebie, a co najważniejsze - uczę się i czuję jak dojrzewam wraz z doświadczeniami. I tak jak pisał Grudziński, czuję wielki, wewnętrzny spokój, ale i przeraźliwą pustkę, melancholię i otępienie.
Moim dużym krokiem w przód było uświadomienie sobie jednego faktu. Fakt ten sprawił, że z chwilą, gdy to się stało poczułam nareszcie moje spoczywające na barkach osiemnaście lat. Poczułam, że teraz mogę dopiero pomyśleć o sobie, jako o dojrzałej emocjonalnie osobie. Podczas tego mojego pływania odkryłam jeden szczegół, którego wcześniej nie zauważałam. Ludzie przychodzą, odchodzą, wszystko wokół mnie nieustannie się zmienia, również ja sama, ale jest jedno, co odkąd tylko pamiętam, aż do tej pory pozostaje niezmienne. Rodzina. Tak jest. Czy to nie banalne? Sama się sobie dziwię, że wcześniej tego nie zauważałam. Chociaż nie jest tak, że biegam do nich z każdym problemem i płaczę mamie, czy tacie w rękaw, to oni naprawdę zawsze są przy mnie. Są tak zwyczajnie, bo jestem przecież ich córką i od tego właśnie są, żeby być. A ja głupia tego nie widziałam. Oczywiście jeszcze narzekałam, a jakże by nie. Bo ojciec to się mną wysługuje, a matka to mnie nigdy nie rozumie... No i co z tego? Nawet jeśli w tym miejscu nic się nie zmieniło, to teraz doceniam ich obecność bardziej niż kiedykolwiek. Cieszę się z tej zmiany postrzegania moich najbliższych, od niedawna czuję się w domu tak, jak powinnam się czuć - najlepiej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz