Cześć, dzień dobry, witajcie, hej to JA. Tak?
Może zacznę od tego, że wiem dlaczego. Jestem w pewien sposób wyrzutkiem społecznym i chociaż wiem doskonale, jak bardzo żenujące jest szukanie zrozumienia wśród zdjęć i nicków, mimo wszystko to robię, stukam beznadziejnie w klawiaturę, bo kogoś mi brak.
Na dworze temperatura zaczyna spadać poniżej zera. Wchodzę do ciepłego domu, do ciepłego pokoju, w ciepłym szlafroku, pod ciepły kocyk z ciepłą herbatką i co? No właśnie, nic. Zimne nic. Mam w sobie, od pewnego czasu, jakiś dziwny chłód. To może oczywiście wiązać się z apatią, marazmem, letargiem i dekadentyzmem, w jaki popadam, w tym cudownie beżowo-brązowo-szaro-nijakim miesiącu każdego roku. No tak, każdego roku to samo, ale w tym jest jakoś inaczej, Jakoś... zimniej, szarzej, ciemniej? To co na zewnątrz chyba nie jest rozwiązaniem zagadki, jednakże ciężko jest mi zaprzeczyć, że w trzydziestu stopniach życiodajnego słońca czułabym się znacznie lepiej. Noszę to zimne paskudztwo w sobie. Czuję je tak mniej więcej od... tygodnia? Może trochę dłużej. Po tygodniowej psychicznej przerwie od maturalnych zadań, studniówkowych organizacji i przyszłorocznych planów, dowiedziałam się sama od siebie, że nie odpoczęłam ani trochę. I dowiedziałam się, że (O Mamo, jak to beznadziejnie gimbusiarsko zabrzmi!!!) nikogo nie obchodzę. I cóż, że wiedziałam, że ludzie tacy są? Że widziałam milion przykładów? Nic. Bo ja oczywiście, jak wiecznie wierząca w ludzką dobroć idealistka, wyjęta rodem z lektury doby pozytywizmu, muszę odczuć na własnej skórze, jak jest naprawdę, żeby to sobie zakodować (choć czasem i to nie wystarcza). Bo ja zawsze gdzieś tam w głębi mam ten skrawek nadziei, że jednak nie jest tak źle. No i tak było tym razem: "Może chociaż ona się odezwie, skoro nie ma mnie już kolejny dzień z rzędu? Na pewno jutro napisze <<Siema stary, żyjesz? :D>> Na pewno jutro! Na pewno." No i nie napisała. A kolejne jutra mijały. I tak mnie zżera ta zimna choroba od środka. Wiszę sobie z nią gdzieś w próżni, między normalnym życiem, a tym w mojej głowie. Wszystko się dzieje dość szybko, ale monotonnie, melancholijnie może nawet. Ale to mi ucieka. Przecieka przez palce. Tu jest ta melancholia, w tym właśnie uciekaniu. Patrzę na coś niedawnego i myślę: "Hej, to jednak było sto lat temu!" Szczególnie mocno odczuwam ten czasowy dystans widząc, jak zmienia się stosunek ludzi do mojej osoby na przestrzeni czasu. Otóż pewne obiecane Przyjacielskie Stosunki obróciły się szybko w prędko uciekające w przeciwnym kierunku do mnie "Cześć." To taki jeden przykład. Pogodziłam się z tym nawet, a co. Szkoda tylko, że moja głowa chyba jeszcze nie zdążyła, bo serwuje mi nocami sny z udziałem autora projektu Przyjacielskich Stosunków. A na dodatek robi to naprzemiennie! Naprzemiennie z Zawsze Będziemy Razem, który projektuje takie slogany już pod innym adresem. Ale nie, nie, ja sama tak wybrałam. To ja odrzuciłam po czterech latach jego hasło reklamowe. Przegrał przetarg z Przyjacielskimi Stosunkami, ale ostatecznie moja instytucja popadła w lekką ruinę, ma długi i powoli bankrutuje, Ale nie szukam inwestora, chociaż czuje że dobra inwestycja pozwoliłaby na gruntowne ocieplenie instytucji i moje zimne cholerstwo mogłoby się skończyć. Tak czy siak nie szukam, bo nie znajdę. To on ma się znaleźć sam. Albo lepiej, znaleźć mnie. I to znaleźć tak, żebym już mu się nigdy nie chowała. Tak mnie znaleźć, żeby nie było znowu liczenia i krycia i szukania w szafie, obok starego parasola. A jak znajdzie, to rozmawiać. I to nie byle jak, a jakże! Tak rozmawiać, żebym za każdym razem czuła, że rozmowa jest niedokończona, niedojedzona, niedopisana, jakaś taka, żebym ciągle chciała ją prowadzić. Żebym nigdy nie była najedzona, napojona, naładowana słowami od stóp do głowy, żeby zawsze czuć niedosyt. Tak, ten inwestor będzie się musiał postarać. Ale jedną pewną rzeczą, w umowie między inwestorem a moją instytucją będzie to, że nie pożałuje. Bo odpowiedni inwestor postawi moją instytucję na nogi i jeszcze na niej sporo zarobi. Tylko, no właśnie, odpowiedni. Ja nikogo nie szukam, ale odpowiedni, weź się znajdź!
Nie wierzę, że tyle nastukałam. Miejcie cieplejszą noc ode mnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz