26 XII 2016

Po suszy przychodzi wreszcie urodzaj. Po srogiej zimie wyjałowiona gleba ma szansę na wydanie na świat młodego zielonego pędu. Skrajności przeplatają się nieustannie. Dzień i noc, niebo i ziemia, dusza i ciało. A co jeśli w maju nagle spadnie śnieg? Gdy nadejdzie noc polarna, horyzont się załamie, a dusza nagle opuści ciało? Nie ma bardziej naturalnych anomaliów. A ja byłam tam. W samym środku urodzajnego pola, pośród młodych łanów zbóż, czując delikatne promienie słońca na skórze. Byłam w tym pięknym, majowym sadzie, pachnącym kwitnącymi drzewami, gdzie szum trawy przeplata się ze słodką symfonią graną przez owadzie skrzydła i ptasie gardła. I w tym właśnie maju, w samym jego środku spadł mi wczoraj śnieg. Cholerny śnieg w emocjonalnym maju. A więc to też naturalne anomalia?

 "Mimozami jesień się zaczyna...", czymże więc zaczyna się zima? Moja na pewno inaczej niż naturalnie. Są pocałunki na wąskich osiedlowych chodnikach, ciepło dłoni, gdy płatki śniegu wirują w powietrzu, jego samochód pod domem przyjaciółki, gdy wychodzę, niedzielne czekanie, kiedy niezgrabnie wysiadam z autobusu, wieczorna herbata, pies, kot i jego głowa na moich kolanach. Mojej zimy spadają gwiazdy zamiast śniegu, błyszczą oczy, a nie sople na latarniach, a lód nareszcie topnieje.

Życie pędzi. Dziś mamy ósmy grudnia, mam już prawie 20 lat, osiem lat temu skończyłam podstawówkę, pięć gimnazjum, a pół roku temu pożegnałam liceum. Babci brak mi od dwóch lat i siedmiu miesięcy, od półtorej roku nie mam komu śpiewać refrenu "Miłosnej kontrabandy", prawie rok temu wydarzyła się moja nieszczęsna studniówka. Od roku i dziewięciu miesięcy jestem pełnoletnia, od czterech miesięcy mam pozwolenie na kierowanie pojazdami, od dwóch miesięcy studiuję. Od miesiąca spotykam się z kimś, wciąż niezobowiązująco, a od ponad roku piszę w internecie swoje bzdury. Przerażające statystyki.

Czy w moim życiu już zawsze pojawiać się będą tylko prologi? Może jedynie to mi wychodzi - wstępy. A po nich brutalne zakończenia, albo nawet ich brak. Zostają niedopowiedzenia, wielokropki, w pół przerwane zdania, jak zakończenie I cz. Dziadów. Ale do cholery, czy jest sens zmuszać się do rozwinięć, gdy przedmiot rozprawy staje się nudny, nijaki, mdły? A może on ma rację i jestem materiałem na starą pannę? Trudno, zamiast chłopa będą koty, wino, Nutella jedzona łyżką, ciepłe skarpety i święty spokój.
Poznała nas ze sobą koleżanka z pracy. Fajny facet, właściwie idealny materiał na stały związek - mieszkanie, samochód, stała praca. Zawsze kręciła mnie zaradność życiowa u mężczyzn. Trochę wina, zostałam u niego na noc, a potem jakoś się potoczyło i sama nie wiem kiedy zaczął mi mówić "słońce". I już prawie nie było odwrotu. On snuł plany i chciał przedstawiać mnie rodzinie, a ja, cała w panice, myślałam tylko, gdzie by tu uciec. Dacie wiarę, że to trwało tylko półtora miesiąca? Nie mogłam sobie wyśnić piękniejszego scenariusza, przecież o tym marzyłam, o facecie, który chodziłby ze mną za rękę po ulicy, podwoził mnie tu i tam, a wieczorami przytulał nawet bez makijażu i w rozciągniętej pidżamie. No to w czym problem? Klasycznie, nie zaiskrzyło... tzn. według mnie oczywiście. Zero chemii, nadmiar fizyki. Początkowa fascynacja szerokimi barkami i szorstkim zarostem, a potem niechęć. Jednym słowem: kicha. Niezłe opakowanie z kiepską zawartością. Nastąpiło przejście z fazy pierwszej do trzeciej, sublimacja, zostałam niemal od razu zdobyta i zakotwiczona wśród zwierząt domowych, między herbatą, a telewizorem. Chwilę potem okazało się, że ten ideał jest obrażalskim egocentrykiem, wiodącym życie emeryta z umysłem nastolatka, w dodatku siorbiącym tę swoją herbatkę! Mówiąc z nim miałam wrażenie zmęczenia, później pojawiło się też przymuszanie się do spotkań i nerwowe spoglądanie na zegarek podczas nich. Typowe objawy zaniku zauroczenia. Następnie wystąpiło uczulenie na przechwałki i teksty nieudolnie mające na celu mi zaimponować wraz z irytacją, związaną z falą smsów, zalewającą mnie codzień. Chciałam dokonać "zabiegu" po sylwestrze, nie niszcząc mu planów i zabawy, ale sytuacja wymknęła się spod kontroli, trzeba było działać natychmiast, bo jak wiadomo, w medycynie i w przypadku niewygodnych pytań liczy się czas reakcji. Myślę, że pisząc tamtego smsa nie spodziewał się treści mojej odpowiedzi, z resztą, przecież nic na to nie wskazywało, dobra ze mnie oszustka, albo chociaż niezła aktorka.

"
Mam wrażenie, że spotykasz się ze mną, bo spotykasz, bez większego zaangażowania."
"Coś w tym jest, ale pogadamy później."

Ale nie dało się pogadać później, twarzą w twarz, jak dorośli. Nie z nim. Musiałam więc dokonać zabiegu w tak niedogodnych warunkach, rodem z gimnazjum. Fractura cordis przez telefon. Pojawiły się pewne powikłania: złość, żal, rozpacz, lament i błagania, insomnia, chwilowa poprawa i akceptacja, a następnie powrót ze zdwojoną siłą, wściekłość, bluzgi, obelgi, by zakończyć na złośliwościach i fałszywej sympatii. Teraz pacjent jest w stanie stabilnym, ale czuję, że to jeszcze nie koniec.
Właściwie dobrze mi z tym, przez ten miesiąc marzyłam o spokoju i wreszcie go dostałam. Nie ma gotowania obiadków, pomagania w porządkach, znoszenia fochów i odpłacania się za rzekome "morze rozkoszy", które było właściwie jedną małą falą, żadnym tsunami. Zostało kolejne doświadczenie i sierść psa na jeszcze kilku elementach garderoby. Od teraz skupiam się na sobie, pogłębiam pasje i dążę do idealnej sylwetki, a może w międzyczasie znajdzie się ktoś, z kim w końcu pogadam sobie, jak z nikim nigdy.

PS. Nigdy nie byłam i chyba raczej nie zostanę fanką George'a Michaela, ale dziś wyjątkowo towarzyszy mi jego piosenka. Spoczywaj w pokoju.


19 VIII 2016

Los uwielbia płatać mi figle i grać na nosie. Zwłaszcza wtedy, gdy coś sobie postanowię. Co więcej, ten sam los skrzętnie uczy mnie pokory, za każdym razem, kiedy poczuję się wartościowa. Już argumentuję.
Sobotni wieczór, ból nóg i martwica serca, wedle zapowiedzi. Przy okazji przyjemny szmer w głowie i uśmiech od ucha do ucha. Ale jednak, ta mała zołza, samotność, drapała mnie swoim zadartym pazurem po wciąż jeszcze niedogojonych ranach. Naturalnie czułam się wyobcowania i na uboczu, bo trudno jest (mi) być w centrum uwagi hermetycznego towarzystwa obcych ludzi. Nawet alkohol miałam w ustach nazbyt sporadycznie, bo jakoś tak na koniec stołu nikt z ową flaszką nie docierał. No i cóż, siedzę, stukam paznokciami w ekran telefonu i myślę, jakim to przegrywem życiowym jestem, kiedy przychodzi jubilat i proponuje mi toast. Bez wahania się zgadzam, szkło w górę, czekamy na resztę kompanii, a z mojej lewej strony nagle pojawia się zupełnie nieznajomy ktoś. Ten zupełnie nieznajomy wydobywa z siebie dość męski ton, wręcz pomruk, kierując w moją stronę pytanie, czy zechcę z nim zatańczyć, gdy tylko owy przezroczysty płyn rozgrzeje mój przełyk, wykrzywi usta i zmiękczy kończyny, trafiając do żołądka, a może i do serca. Godzę się, przełykam eliksir odwagi i chwytając dłoń nieznajomego, ruszam z nim na wydeptany, strażacki parkiet, skąpany w lichym świetle dyskotekowych instalacji. Rozpoczynamy ten nasz niezgrabny pląs, mieszankę perfum i alkoholu, słodkiego potu i feromonów, splot ciał, fizyczny supeł. Śmieję się. Zgodnie stwierdzamy, że marni z nas tancerze. Nieoczekiwanie, pomijając świadomością moment zmiany, czuję jego nienachalne dłonie w talii i na biodrach, granica się przesuwa, czuję elektryczny dreszcz, bliskość. Zawisnęłam na jego szyi z nosem na wysokości klatki piersiowej. Czułam ciepło, perfumy, wódkę, papierosy - po prostu zapach mężczyzny. Upajało mnie to bardziej niż alkohol. Był silny, dobrze zbudowany, wysoki... Taki, jakiego potrzebowałam.
"- Po prostu mnie nie puszczaj.
- Ale to Ty mnie puszczasz!
- Nie śmiałbym."
W międzyczasie, aktywnie kokietując, dowiedziałam się jak ma na imię, co robi, ile ma lat (różnią nas prawie 24 godziny, ciekawe).Wyszliśmy ochłonąć, nie puściwszy swych dłoni. Czułam się jak we śnie, tak lekko stąpałam po ziemi. Wraz z mocnym, papierosowym dymem odpływał cały ból poprzednich dni, czułam się doceniona, atrakcyjna, taka czyjaś.
"- Czemu mi nic nie mówisz, że się rozmazałam... Mam oczy jak zombie!
- Pokaż... Piękne masz, chodźmy."
Ten stan trwał do momentu, gdy mama brutalnie wyrywając mnie swoją obecnością z jego ciepłego objęcia zakomunikowała, że czas wracać. Spytał, czy jest to dla mnie znajomość tylko na jedną noc, czy raczej skłonna jestem jeszcze się z nim zobaczyć. Odparłam dyplomatycznie, że czemu nie, niechętnie czując jak jego dłoń opuszcza moją łydkę. Odprowadził mnie do samochodu i nadszedł moment ostatecznego spotkania. Słodkiego, cieżkiego jak zapach piżma, paraliżującego obcowania. Mimo długich miesięcy próżnowania, żaden z moich mięśni nie zapomniał jak należy się zachować. To było lekkie, delikatne, subtelne, jak deszcz w majowe popołudnie, jak pierwszy śnieg opadający powoli na ziemię, jak jesienny dotyk pożółkłych liści i brunatnej gleby, jak rosa łaskocząca źdźbła trawy w letni poranek. Zawrót głowy i zatrzymane zegary. Nasze wargi zatańczyły dużo zgrabniej od nas, wieńcząc ten wieczór idealnym, lekkim jak piórko, liczonym na trzy walcem. I tak zostałam. Rozedrgana, szczęśliwa, oszołomiona. W drodze do domu prześladowały mnie te dwa czarne paciorki, wpatrujące się we mnie podczas rozmowy. Zrozumiałam, jak bardzo mi tego brakowało. To było jak łyk świeżego powietrza, po wyjściu z dusznego pomieszczenia - niby niepotrzebne, a tak życiodajne. Myślę, że to nawet nie chodzi o niego samego, ktokolwiek by to był, zjawił się w odpowiednim momencie. Choć dla mnie zupełnie odwrotnie, bo przecież miałam dać sobie z nimi wszystkimi spokój. Tak właśnie los drwi sobie z moich postanowień.
Zauważyłam w moim życiu pewną prawidłowość - kiedy zaczynam być z siebie zadowolona i odnosić sukcesy, zawsze dzieje się coś, co przynosi z powrotem krytyczne myśli i uderza w moje poczucie wartości ze zdwojoną siłą. Zawsze na przekór, zawsze pod wiatr i zawsze pod górę. Tak jakby coś na górze wiedziało, że zaczynam się robić zbyt pewna siebie. Ostatnio już tak wszystko mi grało: i praca, i studia, i nawet wygląd, ale niestety definitywny koniec pewnej relacji musiał wszystko zrujnować. Wczoraj odbyłam dość poważną rozmowę z Ciocią bogatszą w doświadczenie i uświadomiła mi, że muszę z tym walczyć. Muszę sama zbudować swój obraz siebie, bo nikt inny nie zniesie ciężaru usuwania moich kompleksów. Czeka mnie długa droga do samoakceptacji i przyjaźni z samą sobą. Czas zawrzeć wewnętrzne przymierze. Teraz, kiedy zaczynam nowy rozdział w moim życiu, teraz albo nigdy.

Swoją drogą ciekawe, czy ten nieznajomy zechce się jeszcze ze mną spotkać. Nie wiem, czy to ktoś odpowiedni, ale warto spróbować.


13 VIII 2016

Mam czego chciałam. Otrzymałam ten długo wyczekiwany konkret, tę czystą sytuację, to katharsis emocjonalne jednej relacji. No i spadłam na łeb, na szyję z wysokości moich wyobrażeń i oczekiwań, w powietrzu zaliczyłam jeszcze moralne salto, a potem czekał mnie kolejny paw egzystencjalny. Żałośnie naiwna nurzam się w bezkresnej beznadziei, bo znowu ja, znowu nie trafiłam. Pomyłka, błąd, nieporozumienie. Tylko wciąż coś mi tu nie gra. Po co te starania, komplementy, kwiatki, scenerie... Budowanie piedestału tylko po to, by bolało mocniej, kiedy wszystko runie? To ja źle interpretuje, czy autor sam nie wie co ma na myśli? Przepraszam bardzo, ale gdy ktoś zbliża się do Ciebie, przemyca komplementy, a na deser dorzuca jeszcze, że nikt go nie kocha, to jak inaczej można to odebrać? A mówią, że to kobiety mają zawiłą logikę. Boże (o ile jeszcze mnie słuchasz), uchowaj mnie już od tych kreatur wiecznie czujących się zniewolonymi, od tych osobników żyjących w strachu przed zobowiązaniem, przed dawaniem czegokolwiek od siebie, od tych cierpiących na niedobór testosteronu, wokół, których trzeba odprawiać rytualne tańce godowe i uczuciowe egzorcyzmy. Już wystarczy, mam dosyć, wychodzi mi to bokiem, uszami, a już szczególnie tą szczeliną na duszy, skazą, uszczerbkiem w dzbanie cierpliwości i wytrzymałości. Chcę tylko spokojnie rozpocząć studia, a razem z nimi nowy etap życia w tej cudownie obskórnej, słodkiej w swej brzydocie, tuwimowskiej Łodzi. A dalej niech się dzieje wola nieba. Amen.
Co ciekawe, cała sytuacja jakoś szczególnie się na mnie nie odbiła. Czyżbym przyzwyczajała się do niepowodzeń? Owszem, popłynęły jakieś dwie łzy, zszargał mi nerwy swoim pouczającym i wyniosłym stylem wypowiedzi, no i od czasu, do czasu targnie mną jakiś niemy szloch. Jak na mnie to naprawdę nikłe objawy zawodu.
Dziś planuję pić i tańczyć, aż do bólu nóg i martwicy serca. Na razie wciąż będę pić piwo, przytulać kołdrę i wylewać żale do internetu, a kiedyś w końcu będzie dobrze i nie ma o czym więcej gadać.


11 VIII 2016

Naiwność chyba już pozostanie moją cechą numer 1. Choćbym nie wiem jak czuła się dojrzale, i wypowiadała (!) racjonalnie o sprawach damsko - męskich, zachowam się na opak, udowadniając jaka ze mnie typowa kobieta. Choć popijając to piwo, raczej trochę zdziczała, tak więc siedzę z puszką w ręku i stukam w klawiaturę, bo znów mi się sypie. Zupełnie jak te zdradliwe kamyczki z dzieciństwa - znalazłeś go w piaskownicy, był taki inny, nietypowy, ale ledwie go ścisnąłeś, okazał się zlepkiem piasku, uciekającym przez palce. Mnie też tak właśnie "ten inny" ucieka.
Tyle razy już myślałam, że książę z czarnego BMW umknie mi bezpowrotnie. Głupie to, bo jak na tyle razy, to znam go dość krótko. I nawet tu widać jak na dłoni, że oszukiwałam się, myśląc, że wcale mi na nim nie zależy. W końcu zaczęło, sama nawet nie wiem kiedy. I oczywiście odczułam to, dopiero wówczas, gdy męczyła mnie jego nieobecność. Książkowo, podręcznikowo wręcz. A potem to już w ogólne się zaczęło na dobre: wzdychanie, bezsenne noce, a jak senne, to z jego udziałem, składanie lirycznych bzdur, wyczekiwanie na wiadomości, rozmyślania o tych lasach źrenic (Grabażu, jakże Ci dziękuję za ten eufemizm!) i cała masa innych objawów związanych, co najmniej z zauroczeniem. Nosiłam się z zamiarem wyjawienia mu tego, owszem, ale zawsze brakowało mi odwagi. Kiedyś nawet próbowałam, sceneria idealna - noc, gwiazdy, pełnia, szum wód jeziora, szelest lasu i my. Oczywiście stchórzyłam i skończyło się na tym, że prawie dostając zawału, wystękałam, że go lubię. Teraz jednak czuję się postawiona tuż pod bramką, sam na sam z bramkarzem, który ostatnio bardzo mnie zawodzi i muszę zdecydować się na strzał, myślę bowiem, że już nic nie pozostało mi do stracenia, i tak zaraz zmieniam klub, kontrakt z Uniwersytetem Łódzkim już podpisany. Nie zdołam mu jednak tego powiedzieć. Możliwe, że nawet nie będę miała okazji, bo ostatnio mało ma dla mnie czasu. Postanowiłam więc zrobić to, co lubię i  z czym związałam się na najbliższe 3 studenckie lata - napiszę.


Hej. Wiem, że wszystko, co przeczytasz za chwilę, miałoby większą moc w formie ustnej. Niestety wiem też, że w tej formie, na chwilę obecną, nie mogłoby to zaistnieć - po prostu się boję. Dzięki pisaniu mam również tę pewność, że nie pominę niczego, co chcę abyś wiedział. Długo zastanawiałam się nad tym, co mam tu zawrzeć, oraz w jaki sposób to zrobić. Zdecydowałam się na szczere konkrety, tak jak lubisz.
Na początku nie brałam tej znajomości zbyt poważnie, choć polubiłam Cię i wieloma rzeczami mi zaimponowałeś, z resztą, nadal to robisz. Potem, powoli, im częściej się widywaliśmy, tym bardziej zaczęłam zauważać u siebie oznaki tego, że doskwiera mi brak kontaktu z Tobą. Zaczęłam się oswajać z Twoją osobą, znikało skrępowanie, byłam (i wciąż jestem) co raz bardziej sobą, a Ty nie uciekałeś. Męczyła mnie tylko jedna rzecz - brak jakiejkolwiek fizyczności. Nie chodzi mi o nie wiadomo jaką bliskość, nie jestem za tym, by zaczynać znajomość od łóżka, to byłoby zupełnie nie w moim stylu. Mam na myśli coś drobnego - przytrzymanie się za ręce, uścisk, cokolwiek, by czuć drugiego człowieka obok. Jednak nie mówiłam nic na ten temat, bałam się, że Cię spłoszę wymaganiami, ba, nawet wstyd mi było czegokolwiek wymagać, w końcu niczego sobie nie deklarowaliśmy. Przy okazji uważałam też, że nie do mnie należy inicjowanie takich sytuacji, przecież jestem kobietą, moje staromodne myślenie nie pozwala mi działać na takim polu. Chyba, że w sytuacji obecnej, kiedy czuję się przyparta do muru, a spowodowały to ostatnie wydarzenia. Pierwsza czerwona lampka zapaliła się, kiedy wspomniałeś, że poszedłeś z kimś na wesele. Mówiłeś wtedy o czymś zabawnym, ja jednak nie zareagowałam, jak powinnam. Trochę mnie to dotknęło. Potem pomyślałam sobie: no przecież Ci tego nie zabronię, nie mogę, z resztą skoro z kimś innym poszedłeś, to pewnie i ze mną się wybierzesz, no i jakoś to przełknęłam. Potem proponowałam Ci spotkanie, wstępnie się zgodziłeś, jednak, kiedy już robiłam się na bóstwo, napisałeś, że nie dasz rady. Zrobiło mi się przykro, nawet poczułam się trochę wystawiona, ale jednak moje racjonalne myślenie głośno dało Ci prawo do bycia zmęczonym po pracy i znów przebolałam. Potem milczałeś, a moje myśli po raz kolejny się dwoiły, z jednej strony: "Olewa Cię, już Cię nie lubi!", a z drugiej: "Pewnie dużo pracuje i jest zmęczony." Tym bardziej czekałam na wiadomości, bo przecież miałeś się zastanowić, co do tego feralnego wyjścia na wesele. Postanowiłam więc sama się odezwać, siedząc bezczynnie za moją kochaną kasą w Euro. Rozmowa była krótka i niestety bolesna. Łzy stanęły mi w oczach, a w głowie głos krzyczał: "Widzisz, on Cie wcale nie chce, po co ma z Tobą iść i się nudzić cały wieczór, przecież jesteś taka beznadziejna, skąd w ogóle ten pomysł, że się zgodzi? Jakaś Ty głupia i naiwna!" A potem znów odezwał się drugi, uspokajając: "No tak, nie ma czasu, będzie zmęczony po pracy, nikogo tam nie zna prócz Ciebie, jeszcze nie przepada za takimi imprezami, kto by chciał tak spędzić weekend... To nie Twoja wina." Wiesz, że nawet chciałam się na Ciebie za to obrazić? Ale jakoś nie umiem, czuję, że to byłoby głupie, bo tak jak wspomniałam, niczego sobie nie deklarowaliśmy. No i spotkałam się z Tobą w ostatnią sobotę, było jak zawsze, porozmawialiśmy i tak zeszło do późna. Nawet się ucieszyłam, że znalazłeś dla mnie chwilę. No ale coś tam mnie mimo wszystko gryzło. Następnego dnia rano, jak co dzień, jeszcze pod kołdrą, robiłam przegląd internetu. Otwieram sobie, jak gdyby nigdy nic facebook'a, no i widzę Cię z tą dziewczyną. To już konkretnie zabolało. Chociaż widziałam te zdjęcia może przez dwie sekundy, to cały dzień migały mi przed oczami. I tym razem słyszałam już tylko jeden głos: "Ty naiwny dzieciaku, wreszcie widzisz ile jesteś warta." Do dziś nie wiem, czy mu wierzyć, dlatego też to piszę. Nie wiem kim dla Ciebie jestem i co o mnie myślisz. Nie wiem na czym stoję. Wiem za to, że jesteś dla mnie kimś wartościowym. Na tym kończę, zrobisz z tymi informacjami co uważasz. Dzięki, że dotrwałeś do końca, nawet pisząc, nie było mi łatwo to wszystko z siebie wyrzucić.


Ach Boże, żebym ja to jeszcze wysłała. Jestem jednak strasznym tchórzem, Ale no... no muszę zaryzykować, kto nie ryzykuje ten nie pije szampana (tylko piwo), nie przytula się (tylko kołdrę) i nie pisze po nocach bloga (tylko śpi). Dobranoc.


10 VI 2016



Jestem w jakiejś totalnej dupie życiowej. W takim cholernym zawieszeniu międzypośladkowym. I nie wiesz człowieku,czy jesteś jeszcze w, czy już poza, bo tak czy tak śmierdzi. Jakież ze mnie fekalne dziewuszysko, a fe! Tylko, że nikomu raczej tego nie zdradzam, więc czemu jakoś tak psują mi się kontakty towarzyskie?
Książę z BMW przesiadł się na lżejsze zabawki, bo zrobiło się ciepło. Przy tym bawi się tak dobrze, że raczej o mnie zapomniał. Gryzie mnie to, no bo do cholery, to jest już hipokryzja, czy bieda uczuciowa facetów?! Ktoś kto, mówi, że preferuje konkrety, na tym polu niczego mi nigdy nie uściślił, no i jak mam to interpretować? Mógłby chociaż powiedzieć, że nie, do widzenia, i koniec. Dzisiaj aż mi się przyśnił. I co wieczór mówię sobie, że z nowym świtem do niego napiszę i wszystko się wyjaśni. A potem tchórzę i daję mu kolejne szanse i czas. Ale widzę w każdej następnej farsie, z facetem w roli głównej, jedną wielką zmianę we mnie - oduczyłam się ryczeć. Pamiętacie gościa od obietnic koleżeństwa? Właściwie to on mnie tego nauczył. Tego całego przemilkiwania, żadnych pytań, żadnego szufladkowania i przede wszystkim żadnego głupiego mazania się. Trochę mnie to wyniszczyło, trochę znieczuliło, trochę wyrwało te pierwiastki małej "ryksy", którą tak chętnie raczył mnie przezywać brat mojej mamy. Trauma z dzieciństwa, coś co ukształtowało bardzo moją płochliwość, brak pewności siebie i ciągłe poczucie mniejszości wśród innych. Płaczesz z powodu totalnej głupoty, jesteś super wrażliwym dzieckiem i babcia (nie ta najukochańsza) ruga cię, że wybrzydzasz przy jedzeniu. Wiadomo, nie jest miło, łzy napływają same do oczu, choć bardzo nie chcesz, grymas wychodzi na twarz, czujesz się jakiś gorszy od reszty wnuków i samo płynie. Pociągasz nosem, łzy ciekną po burakowej już, pyzatej buzi i kapiąc z brody, bądź wpływając za kołnierzyk stają się mocno widoczne. Wtedy z drugiego końca mieszkania, ze swojej jaskini, w której pożarł obiad, obficie paskudząc przy tym starą klawiaturę komputerową, wydobywa się maminy synuś twojej babci, który odnosi pusty talerz do kuchni. Na twoje nieszczęście, ciągłe rundy w "Heroes of Might and Magic III" nie zniszczyły mu jeszcze wzroku na tyle, by nie zauważył, co się dzieje. I już wiesz, że będzie tylko gorzej. Wielki dowódca cyfrowych zastępów stworzeń magicznych, czy potworów zjednuje sobie resztę twoich, jeszcze niedawnych, sprzymierzeńców i zaczyna swoją zabawę. Dogaduje, dogryza, droczy się i obrzuca swoim ulubionym pseudonimem, w dodatku ku uciesze i wraz z twoimi byłymi kompanami, a ty nie możesz się bronić, wszyscy w pobliżu się odwrócili, więc potok łez jedynie się nasila. I tak koło się zamyka. Wszystko to trwa do momentu, gdy oprawcy się znudzi i wróci do swojej jaskini. A ty nawet nie zdajesz sobie sprawy, ile te jego głupie żarty i zabawy będą cię w przyszłości kosztowały. Potem tylko żałujesz, że nie miałeś odwagi, by przez tę wielką szparę w zębach, spowodowaną utratą mleczaków wysyczeć, że zachowuje się jak dureń śmiejąc się z dziecka, że to cie cholernie boli i przy okazji wytknąć mu, że jest straszną ciotą, która wciąż mieszka z matką i niczego nie potrafi. Prawdę mówiąc, to nigdy nie czułam się doceniona przez rodzinę ze strony mamy, zawsze byłam tą gorszą. Pewnie dlatego za nimi nie przepadam. Ależ mi się dygresja wkradła, nawet mnie trochę rozbiła. Ale nie popłynęło nic.
Pojawił się też całkiem niedawno ktoś nowy, ale już teraz czuję, że to nie to. No ale chcę dać mu szansę, szczególnie, że przegrałam batalię o tego pierwszego z dłubaniną w garażu. Szkoda, bo teraz dopiero widzę, że zdążyłam się przywiązać. Dlatego mi się przyśnił.
Może dziś też? Ciekawe, czy długo będą mnie nękać te lasy źrenic, a wystarczyłby chociaż spacer i mogłoby się to znów wyzerować. Miejcie spokojną noc.

9 II 2016

Jak łatwo zniechęcić kogoś do pracy? Chwaląc go. Absurd co? Ale uwierzcie, że w przypadku mojej osoby to działa. Wyniki matur próbnych tak bardzo podniosły stopień mojego samozadowolenia, że aż obrosłam w piórka. Od świąt nie mogłam się zabrać porządnie do nauki, co naprawdę przynosi już teraz opłakane skutki. Ale, no właśnie: "nie mogłam", ostatnio kopnęłam się w tyłek i wreszcie zaczęłam powoli opanowywać moje życie, które znów wymknęło się spod kontroli. Często tak mam. Może to wynik tego studniówkowego doła? Wiem tylko, że przede mną dużo pracy, szczególnie z mojej ukochanej królowej nauk, która w domu zawsze jest łatwa, czego nie mogę powiedzieć o niej pod postacią arkuszy maturalnych i sprawdzianów. Eh, wesołe jest życie maturzysty! :)
Tak... życie wymknęło mi się lekko spod kontroli. A już było tak fajnie: wymarzona suknia balowa, niezłe oceny, szóstka z przodu na wadze, nawet książę się znalazł, no i musiało się zepsuć. Ale no wiecie, jak jest za łatwo, to robi się nudno. Może ja się z tej nudy tak wtedy upiłam? Już sama nie wiem. Póki co sprawy mają się tak: suknia nie w pełni wykorzystana, czeka na wesele kuzyna (obym tylko wyglądała w mniejszym stopniu jak baleron), oceny lecą na łeb na szyję (Suma ocen z matematyki: 2. Tak, suma, nie średnia.), na wagę boję się wejść, a książę nadal za górami, za lasami. Byliśmy na tejże młodzieżowej, tańczonej imprezie, lecz mili moi, cóż to za impreza, kiedy twój partner jest kierowcą? (Czy nie zbyt dużo rzeczy zależy w moim życiu od alkoholu? Zaczynam się siebie bać) Co prawda tańczyliśmy, owszem, moja suknia wirowała na parkiecie, odsłaniając czasami zbyt dużo, aż czułam ten pełen dezaprobaty wzrok starych ciotek na moim udzie, czy też pośladku. A on co? Grzeczny, szarmancki... ale jakże małomówny, skrępowany i poważny. Zero rubasznych żarcików. Zero pijackich podszczypywanek. Zero tej alkoholowej, nadmiernej bliskości, która nie raz już pomogła się ludziom oswoić, a mimo to wstydzimy się za nią. Zero tej przypadkowej, czy też umyślnej, a pozorowanej na przypadek cielesności. Po prostu pustynia fizyczna. A ja do niego z tą piersią do przodu, z tą nogą do nieba, z tymi soczystymi usty i perlistym uśmiechem, z tym rzęs trzepotem i puklami na ramionach, stworzonymi pod osłoną nocy, poświęciwszy komfort mojego snu! Jedyne co udało mi się ugrać to: kilka szalonych pląsów, podczas których zderzyłam się z nim w moim niezgrabnym, tanecznym obrocie, a więc i dotyk dłoni, ale tylko i wyłącznie w tańcu, jeden wolny utwór, w którym kołysałam się tylko lekko, oparłszy dłoń na jego ramieniu (metr odstępu między nami, jakże ta mała pustka może zaboleć!), dwie, czy trzy zaczepki w okolicach kolana, z nakazem: "Nie śpij!" po dłuższym milczeniu, dwie fotografie, z tego, na potrzeby wykonania jednej, przysunął się nadnaturalnie blisko - bo tak się robi owe zdjęcia w parach. A prócz tego milczenie, milczenie, milczenie... Czuł się tam nieswojo, ja wiem, ale nad czym on tak tam rozmyślał? A potem ta gęsta atmosfera w aucie, kiedy odwoził mnie do domu. A ja znów chciałam mu chociaż ucałować ten diabelnie chudy policzek i znów tego nie zrobiłam. W takim dziwnym napięciu nie jestem w stanie popchnąć tej sprawy w przód, nawet wtedy, gdy miało być to w formie podziękowania za dotrzymanie mi towarzystwa. Poza tym, to nie tak ma być, to on ma to zrobić, ja nie powinnam tu kiwnąć palcem, niech mi pokaże, że chce! I tu rodzą się moje wątpliwości: czy aby na pewno chce? A może chce, a się boi, że ja nie chcę? A może chce, a się wstydzi? A może nie chce, a się boi powiedzieć, że tak jest? A może nie wie, czy chce, czy nie chce? Boże, jaka ze mnie typowa kobieta! Wątpliwości nasiliły się ostatnio tym bardziej, że dość długo się nie odzywał. Oczywiście, jak to kobieta, założyłam sobie, że skoro ja pisałam doń pierwsza dwa razy z rzędu, to niech teraz on się odezwie. No i dalej już wiecie... Dzisiaj pękłam i odezwałam się sama. Okazało się, że pochłonęło go hobby, więc może faktycznie, siedząc od świtu do zmierzchu w garażu zapomniał o jakiejśtam mnie. Ciekawe, czy na dniach odezwie się już sam, czy znów będę zmuszona interweniować. Jeżeli tak będzie, to chyba nie wróży zbyt dobrze. No i jeszcze ta niedzielna rocznica przekształcenia ZWZ w AK...
W tejże niepewności kładę się spać. Aż chciałoby się przywołać Mickiewicza na obie okazje, ale jakże te utwory nieadekwatne do mojej małej beznadziei. Przepraszam Adamie i przepraszam reszto moich ukochanych artystów, dziś będzie sen niemuzyczny i niepoetyczny. Dobranoc.

16 I 2016

To było wczoraj. Ten wieczór wyczekiwany przez wszystkich maturzystów, chowany w pamięci przez lata. Każda dziewczyna marzy, by wtedy wyglądać jak księżniczka, no i oczywiście, aby mieć u boku jakiegoś sensownego księcia, niekoniecznie w zestawie z białym rumakiem. No i przede wszystkim, każdy marzy o świetnej zabawie w gronie przyjaciół ze szkolnej ławy, a nawet tych, których ma się dość, niecierpianych i przyprawiających o mdłości nauczycieli. No bo może coś się zmieni? Może nagle, w przypływie chwili (i promili), pobratamy się wszyscy, zintegrujemy, poczujemy się najcudowniej w życiu, choć przez moment. Ale czy tak idealny scenariusz jest możliwy? Pewnie myślicie (o ile ktoś to czyta), że zaraz opowiem wam cukierkową historię, jak to się świetnie bawiłam, jaki to nie był najlepszy czas i jak bym chciała to powtórzyć i jak kocham moją klasę, szkołę, cały świat bla, bla, bla i rzygam tęczą... Owszem, powtórzyć bym chciała. A najlepiej cofnąć czas.
Otóż moja studniówka zapowiadała się bardzo normalnie: miałam piękny makijaż (tym bardziej byłam dumna, bo zrobiłam go tymi rękoma, którymi teraz stukam w klawiaturę, a wyglądał profesjonalnie), tę wymarzoną czerwoną sukienkę, która miała wszystkich zachwycić, fryzurę a'la Disney Princess, wygodne, a wysokie szpilki, nienaganne paznokcie, biżuterię, która wyglądała nie gorzej od tej zainwestowanej w UJ, idealnie dopełniającą całość... Jednym słowem: wszystko było idealnie. Coś więc musiało być nie tak - no i oczywiście było. Brak partnera nie doskwierał mi wcale, czułam się dobrze z myślą, że nie muszę się stresować przed kimś, kogo może ledwie znam, a zabieram go na tak ważną imprezę. Ale to przeświadczenie okazało się bardzo nietrwałe. Od momentu, gdy zostawiłam płaszcz w szatni (to istotna kwestia, pierwszy bodziec: pytanie szatniarki, czy zostawiam tylko jeden), przeciskając się sama wśród par i grupek, by dostać się do ogromnej, bajkowej sali balowej, poczułam się nic nie znaczącą, maleńką istotą, która nie ma nawet takiej drugiej, maleńkiej istoty do pary. Ten blichtr stał się przytłaczający. Każdy wyglądał tak oszałamiająco pięknie, oczy błyszczały im milionami iskierek szczęścia. Nosili nawzajem swoje uśmiechy, podawali je dalej, byli jak nie z tego świata - tacy zadowoleni! A ja stałam pośród nich, wzruszona motywem z mojego kochanego "Pana Tadeusza", rozedrgana, odrętwiała, rozdrażniona widokiem i obecnością tych dwuczęściowych jedności. Cóż więc może zrobić dziewczyna lat (za dwa miesiące) dziewiętnaście, metr siedemdziesiąt, nadwaga tu i ówdzie, kompleksy, pryszcze, celulit... No cóż ona może zrobić w tak niesprzyjającym singielskiemu zadowoleniu z siebie środowisku? Oczywiście zaprzyjaźnić się po raz kolejny z kieliszkiem. To moja druga zgubna przyjaźń, zaraz po słodyczach. Już pewnie domyślacie się, jak skończyła się impreza mojego życia. Moim księciem został śnieżnobiały, porcelanowy sedes, z którym namiętnie obściskiwałam się o dwunastej w nocy na chłodnej, łazienkowej posadzce, w tej mojej przepięknej, rubinowej sukni z asymetrycznym ogonem i gorsetem, z rozmazaną czerwienią warg i czarną, tuszowo - eyelinerową łzą. Czar prysł, magię szlag trafił, upiłam się z podświadomą, rozpaczliwą tęsknotą za kimś bliskim - czy to nie żałosne? Wstyd mi za siebie jak cholera, w dodatku zabrałam dwie godziny tego wyjątkowego wieczoru moim czterem, cudownym wybawicielkom, którym jestem winna przynajmniej po tabliczce wedlowskiej czekolady. Jestem jednak osobą, która nawet w najbardziej beznadziejnym przypadku znajdzie plusy, a więc bilans wygląda tak: Po stronie strat zdecydowana przewaga: mocno nadszarpnięte zaufanie rodziców, 3 godziny studniówkowej utopii mniej, guzy na czole, poobijana szczęka i klatka piersiowa, mdłości bez litości i naturalnie reputacja spoczywająca na dnie ciemniej czeluści braku moralności. Natomiast zyski przedstawiają się następująco: zadowalająca prezencja na zdjęciach pamiątkowych i nagraniach (na które się szczątkowo załapałam), kilka nowych, babskich drobiazgów w szafie więcej, duma z dzieła sztuki, które wyczarowałam na swojej twarzy (RedLipstick Monster - jesteś najlepsza! <3), cały dzień głodówki i zupełnie pusty żołądek - plus dla figury, no i wisienka na torcie - kolejne życiowe doświadczenie, lekcja, która na coś się przyda. Póki co, źle mi się myśli o wczorajszym wieczorze, ale jestem pewna, że za jakiś czas będę się z tego śmiała, jak z innych niefortunnych wystąpień alkoholowych mojej osoby. No bo co to za impreza bez zgonu? Jak nikt nie zgonuje, to widocznie jest słabo, także wiedzcie wszyscy bawiący się wczoraj tam gdzie ja: zrobiłam to dla Was, aby nikt Wam nie zarzucił, że wasza studniówka była słaba. Był to iście altruistyczny czyn. Zostałam wczoraj Winkelriedem maturzystów mojego liceum, czy też tychże Chrystusem, zależy czy się woli "Kordiana" czy "Dziady". Poległam, żałuję, ale czasu cofnąć nie zdołam, więc zostawiam to już za sobą, oby ten temat nie ciągnął się za mną zbyt długo (proszę mamo i tato!).
A ja pociągnę go dziś jeszcze tylko w jednym kierunku, ażeby utrzymać ciągłość wypowiedzi. Brak partnera był bardziej przytłaczający przez fakt, że kandydat na takowego się znalazł, lecz niestety zbyt późno. Oj dolo, moja dolo... Czyż nie jestem w tym dramacie bohaterką tragiczną? Niepokonane fatum musiało mnie doścignąć, ten wieczór musiał więc skończyć się porażką. Ale to tylko jedna bitwa, wojna jeszcze trwa. Druga batalia już na koniec miesiąca, a z tej z kolei muszę wrócić z tarczą. Potencjalny kandydat na partnera zgodził się towarzyszyć mi na osiemnastce kuzyna, jedyne więc, co może być źle to, że któreś z nas straci w oczach drugiego, widząc się nawzajem w imprezowym środowisku. Będę się więc starać, aby nie stracić, a jeszcze zyskać, pełna strategia została opracowana: nogi do nieba w roli głównej, pokaźny biust, na którym ponętnie opina się zabudowana sukienka, czarujący uśmiech, zmysłowy zapach, trzepot rzęs, spontaniczny, dziewczęcy pląs w rytmach rodzimego disco i przede wszystkim zero alkoholu. Brzmi jak pewna wygrana, ale to okaże się dopiero w praktyce. Trzymajcie kciuki, naprawdę chciałabym przytrzymać tego księcia - prawie inżyniera w czarnym BMW.

Życzę Wam jak najmniej doświadczeń życiowych tego typu, a jak najwięcej szans jednych na sto, dobrej nocy!