Po suszy przychodzi
wreszcie urodzaj. Po srogiej zimie wyjałowiona gleba ma szansę na wydanie na
świat młodego zielonego pędu. Skrajności przeplatają się nieustannie. Dzień i
noc, niebo i ziemia, dusza i ciało. A co jeśli w maju nagle spadnie śnieg? Gdy nadejdzie
noc polarna, horyzont się załamie, a dusza nagle opuści ciało? Nie ma bardziej
naturalnych anomaliów. A ja byłam tam. W samym środku urodzajnego pola, pośród
młodych łanów zbóż, czując delikatne promienie słońca na skórze. Byłam w tym
pięknym, majowym sadzie, pachnącym kwitnącymi drzewami, gdzie szum trawy
przeplata się ze słodką symfonią graną przez owadzie skrzydła i ptasie gardła.
I w tym właśnie maju, w samym jego środku spadł mi wczoraj śnieg. Cholerny
śnieg w emocjonalnym maju. A więc to też naturalne anomalia?
"Mimozami jesień się zaczyna...", czymże więc zaczyna się zima? Moja na pewno inaczej niż naturalnie. Są pocałunki na wąskich osiedlowych chodnikach, ciepło dłoni, gdy płatki śniegu wirują w powietrzu, jego samochód pod domem przyjaciółki, gdy wychodzę, niedzielne czekanie, kiedy niezgrabnie wysiadam z autobusu, wieczorna herbata, pies, kot i jego głowa na moich kolanach. Mojej zimy spadają gwiazdy zamiast śniegu, błyszczą oczy, a nie sople na latarniach, a lód nareszcie topnieje.
Życie pędzi. Dziś mamy ósmy grudnia, mam już prawie 20 lat, osiem lat temu skończyłam podstawówkę, pięć gimnazjum, a pół roku temu pożegnałam liceum. Babci brak mi od dwóch lat i siedmiu miesięcy, od półtorej roku nie mam komu śpiewać refrenu "Miłosnej kontrabandy", prawie rok temu wydarzyła się moja nieszczęsna studniówka. Od roku i dziewięciu miesięcy jestem pełnoletnia, od czterech miesięcy mam pozwolenie na kierowanie pojazdami, od dwóch miesięcy studiuję. Od miesiąca spotykam się z kimś, wciąż niezobowiązująco, a od ponad roku piszę w internecie swoje bzdury. Przerażające statystyki.
Czy w moim życiu już zawsze pojawiać się będą tylko prologi? Może jedynie to mi wychodzi - wstępy. A po nich brutalne zakończenia, albo nawet ich brak. Zostają niedopowiedzenia, wielokropki, w pół przerwane zdania, jak zakończenie I cz. Dziadów. Ale do cholery, czy jest sens zmuszać się do rozwinięć, gdy przedmiot rozprawy staje się nudny, nijaki, mdły? A może on ma rację i jestem materiałem na starą pannę? Trudno, zamiast chłopa będą koty, wino, Nutella jedzona łyżką, ciepłe skarpety i święty spokój.
Poznała nas ze sobą koleżanka z pracy. Fajny facet, właściwie idealny materiał na stały związek - mieszkanie, samochód, stała praca. Zawsze kręciła mnie zaradność życiowa u mężczyzn. Trochę wina, zostałam u niego na noc, a potem jakoś się potoczyło i sama nie wiem kiedy zaczął mi mówić "słońce". I już prawie nie było odwrotu. On snuł plany i chciał przedstawiać mnie rodzinie, a ja, cała w panice, myślałam tylko, gdzie by tu uciec. Dacie wiarę, że to trwało tylko półtora miesiąca? Nie mogłam sobie wyśnić piękniejszego scenariusza, przecież o tym marzyłam, o facecie, który chodziłby ze mną za rękę po ulicy, podwoził mnie tu i tam, a wieczorami przytulał nawet bez makijażu i w rozciągniętej pidżamie. No to w czym problem? Klasycznie, nie zaiskrzyło... tzn. według mnie oczywiście. Zero chemii, nadmiar fizyki. Początkowa fascynacja szerokimi barkami i szorstkim zarostem, a potem niechęć. Jednym słowem: kicha. Niezłe opakowanie z kiepską zawartością. Nastąpiło przejście z fazy pierwszej do trzeciej, sublimacja, zostałam niemal od razu zdobyta i zakotwiczona wśród zwierząt domowych, między herbatą, a telewizorem. Chwilę potem okazało się, że ten ideał jest obrażalskim egocentrykiem, wiodącym życie emeryta z umysłem nastolatka, w dodatku siorbiącym tę swoją herbatkę! Mówiąc z nim miałam wrażenie zmęczenia, później pojawiło się też przymuszanie się do spotkań i nerwowe spoglądanie na zegarek podczas nich. Typowe objawy zaniku zauroczenia. Następnie wystąpiło uczulenie na przechwałki i teksty nieudolnie mające na celu mi zaimponować wraz z irytacją, związaną z falą smsów, zalewającą mnie codzień. Chciałam dokonać "zabiegu" po sylwestrze, nie niszcząc mu planów i zabawy, ale sytuacja wymknęła się spod kontroli, trzeba było działać natychmiast, bo jak wiadomo, w medycynie i w przypadku niewygodnych pytań liczy się czas reakcji. Myślę, że pisząc tamtego smsa nie spodziewał się treści mojej odpowiedzi, z resztą, przecież nic na to nie wskazywało, dobra ze mnie oszustka, albo chociaż niezła aktorka.
Czy w moim życiu już zawsze pojawiać się będą tylko prologi? Może jedynie to mi wychodzi - wstępy. A po nich brutalne zakończenia, albo nawet ich brak. Zostają niedopowiedzenia, wielokropki, w pół przerwane zdania, jak zakończenie I cz. Dziadów. Ale do cholery, czy jest sens zmuszać się do rozwinięć, gdy przedmiot rozprawy staje się nudny, nijaki, mdły? A może on ma rację i jestem materiałem na starą pannę? Trudno, zamiast chłopa będą koty, wino, Nutella jedzona łyżką, ciepłe skarpety i święty spokój.
Poznała nas ze sobą koleżanka z pracy. Fajny facet, właściwie idealny materiał na stały związek - mieszkanie, samochód, stała praca. Zawsze kręciła mnie zaradność życiowa u mężczyzn. Trochę wina, zostałam u niego na noc, a potem jakoś się potoczyło i sama nie wiem kiedy zaczął mi mówić "słońce". I już prawie nie było odwrotu. On snuł plany i chciał przedstawiać mnie rodzinie, a ja, cała w panice, myślałam tylko, gdzie by tu uciec. Dacie wiarę, że to trwało tylko półtora miesiąca? Nie mogłam sobie wyśnić piękniejszego scenariusza, przecież o tym marzyłam, o facecie, który chodziłby ze mną za rękę po ulicy, podwoził mnie tu i tam, a wieczorami przytulał nawet bez makijażu i w rozciągniętej pidżamie. No to w czym problem? Klasycznie, nie zaiskrzyło... tzn. według mnie oczywiście. Zero chemii, nadmiar fizyki. Początkowa fascynacja szerokimi barkami i szorstkim zarostem, a potem niechęć. Jednym słowem: kicha. Niezłe opakowanie z kiepską zawartością. Nastąpiło przejście z fazy pierwszej do trzeciej, sublimacja, zostałam niemal od razu zdobyta i zakotwiczona wśród zwierząt domowych, między herbatą, a telewizorem. Chwilę potem okazało się, że ten ideał jest obrażalskim egocentrykiem, wiodącym życie emeryta z umysłem nastolatka, w dodatku siorbiącym tę swoją herbatkę! Mówiąc z nim miałam wrażenie zmęczenia, później pojawiło się też przymuszanie się do spotkań i nerwowe spoglądanie na zegarek podczas nich. Typowe objawy zaniku zauroczenia. Następnie wystąpiło uczulenie na przechwałki i teksty nieudolnie mające na celu mi zaimponować wraz z irytacją, związaną z falą smsów, zalewającą mnie codzień. Chciałam dokonać "zabiegu" po sylwestrze, nie niszcząc mu planów i zabawy, ale sytuacja wymknęła się spod kontroli, trzeba było działać natychmiast, bo jak wiadomo, w medycynie i w przypadku niewygodnych pytań liczy się czas reakcji. Myślę, że pisząc tamtego smsa nie spodziewał się treści mojej odpowiedzi, z resztą, przecież nic na to nie wskazywało, dobra ze mnie oszustka, albo chociaż niezła aktorka.
"Mam wrażenie, że spotykasz się ze mną, bo spotykasz, bez większego zaangażowania."
"Coś w tym jest, ale pogadamy później."
Ale nie dało się pogadać później, twarzą w twarz, jak dorośli. Nie z nim. Musiałam więc dokonać zabiegu w tak niedogodnych warunkach, rodem z gimnazjum. Fractura cordis przez telefon. Pojawiły się pewne powikłania: złość, żal, rozpacz, lament i błagania, insomnia, chwilowa poprawa i akceptacja, a następnie powrót ze zdwojoną siłą, wściekłość, bluzgi, obelgi, by zakończyć na złośliwościach i fałszywej sympatii. Teraz pacjent jest w stanie stabilnym, ale czuję, że to jeszcze nie koniec.
Właściwie dobrze mi z tym, przez ten miesiąc marzyłam o spokoju i wreszcie go dostałam. Nie ma gotowania obiadków, pomagania w porządkach, znoszenia fochów i odpłacania się za rzekome "morze rozkoszy", które było właściwie jedną małą falą, żadnym tsunami. Zostało kolejne doświadczenie i sierść psa na jeszcze kilku elementach garderoby. Od teraz skupiam się na sobie, pogłębiam pasje i dążę do idealnej sylwetki, a może w międzyczasie znajdzie się ktoś, z kim w końcu pogadam sobie, jak z nikim nigdy.
PS. Nigdy nie byłam i chyba raczej nie zostanę fanką George'a Michaela, ale dziś wyjątkowo towarzyszy mi jego piosenka. Spoczywaj w pokoju.
Ale nie dało się pogadać później, twarzą w twarz, jak dorośli. Nie z nim. Musiałam więc dokonać zabiegu w tak niedogodnych warunkach, rodem z gimnazjum. Fractura cordis przez telefon. Pojawiły się pewne powikłania: złość, żal, rozpacz, lament i błagania, insomnia, chwilowa poprawa i akceptacja, a następnie powrót ze zdwojoną siłą, wściekłość, bluzgi, obelgi, by zakończyć na złośliwościach i fałszywej sympatii. Teraz pacjent jest w stanie stabilnym, ale czuję, że to jeszcze nie koniec.
Właściwie dobrze mi z tym, przez ten miesiąc marzyłam o spokoju i wreszcie go dostałam. Nie ma gotowania obiadków, pomagania w porządkach, znoszenia fochów i odpłacania się za rzekome "morze rozkoszy", które było właściwie jedną małą falą, żadnym tsunami. Zostało kolejne doświadczenie i sierść psa na jeszcze kilku elementach garderoby. Od teraz skupiam się na sobie, pogłębiam pasje i dążę do idealnej sylwetki, a może w międzyczasie znajdzie się ktoś, z kim w końcu pogadam sobie, jak z nikim nigdy.
PS. Nigdy nie byłam i chyba raczej nie zostanę fanką George'a Michaela, ale dziś wyjątkowo towarzyszy mi jego piosenka. Spoczywaj w pokoju.