19 VIII 2016

Los uwielbia płatać mi figle i grać na nosie. Zwłaszcza wtedy, gdy coś sobie postanowię. Co więcej, ten sam los skrzętnie uczy mnie pokory, za każdym razem, kiedy poczuję się wartościowa. Już argumentuję.
Sobotni wieczór, ból nóg i martwica serca, wedle zapowiedzi. Przy okazji przyjemny szmer w głowie i uśmiech od ucha do ucha. Ale jednak, ta mała zołza, samotność, drapała mnie swoim zadartym pazurem po wciąż jeszcze niedogojonych ranach. Naturalnie czułam się wyobcowania i na uboczu, bo trudno jest (mi) być w centrum uwagi hermetycznego towarzystwa obcych ludzi. Nawet alkohol miałam w ustach nazbyt sporadycznie, bo jakoś tak na koniec stołu nikt z ową flaszką nie docierał. No i cóż, siedzę, stukam paznokciami w ekran telefonu i myślę, jakim to przegrywem życiowym jestem, kiedy przychodzi jubilat i proponuje mi toast. Bez wahania się zgadzam, szkło w górę, czekamy na resztę kompanii, a z mojej lewej strony nagle pojawia się zupełnie nieznajomy ktoś. Ten zupełnie nieznajomy wydobywa z siebie dość męski ton, wręcz pomruk, kierując w moją stronę pytanie, czy zechcę z nim zatańczyć, gdy tylko owy przezroczysty płyn rozgrzeje mój przełyk, wykrzywi usta i zmiękczy kończyny, trafiając do żołądka, a może i do serca. Godzę się, przełykam eliksir odwagi i chwytając dłoń nieznajomego, ruszam z nim na wydeptany, strażacki parkiet, skąpany w lichym świetle dyskotekowych instalacji. Rozpoczynamy ten nasz niezgrabny pląs, mieszankę perfum i alkoholu, słodkiego potu i feromonów, splot ciał, fizyczny supeł. Śmieję się. Zgodnie stwierdzamy, że marni z nas tancerze. Nieoczekiwanie, pomijając świadomością moment zmiany, czuję jego nienachalne dłonie w talii i na biodrach, granica się przesuwa, czuję elektryczny dreszcz, bliskość. Zawisnęłam na jego szyi z nosem na wysokości klatki piersiowej. Czułam ciepło, perfumy, wódkę, papierosy - po prostu zapach mężczyzny. Upajało mnie to bardziej niż alkohol. Był silny, dobrze zbudowany, wysoki... Taki, jakiego potrzebowałam.
"- Po prostu mnie nie puszczaj.
- Ale to Ty mnie puszczasz!
- Nie śmiałbym."
W międzyczasie, aktywnie kokietując, dowiedziałam się jak ma na imię, co robi, ile ma lat (różnią nas prawie 24 godziny, ciekawe).Wyszliśmy ochłonąć, nie puściwszy swych dłoni. Czułam się jak we śnie, tak lekko stąpałam po ziemi. Wraz z mocnym, papierosowym dymem odpływał cały ból poprzednich dni, czułam się doceniona, atrakcyjna, taka czyjaś.
"- Czemu mi nic nie mówisz, że się rozmazałam... Mam oczy jak zombie!
- Pokaż... Piękne masz, chodźmy."
Ten stan trwał do momentu, gdy mama brutalnie wyrywając mnie swoją obecnością z jego ciepłego objęcia zakomunikowała, że czas wracać. Spytał, czy jest to dla mnie znajomość tylko na jedną noc, czy raczej skłonna jestem jeszcze się z nim zobaczyć. Odparłam dyplomatycznie, że czemu nie, niechętnie czując jak jego dłoń opuszcza moją łydkę. Odprowadził mnie do samochodu i nadszedł moment ostatecznego spotkania. Słodkiego, cieżkiego jak zapach piżma, paraliżującego obcowania. Mimo długich miesięcy próżnowania, żaden z moich mięśni nie zapomniał jak należy się zachować. To było lekkie, delikatne, subtelne, jak deszcz w majowe popołudnie, jak pierwszy śnieg opadający powoli na ziemię, jak jesienny dotyk pożółkłych liści i brunatnej gleby, jak rosa łaskocząca źdźbła trawy w letni poranek. Zawrót głowy i zatrzymane zegary. Nasze wargi zatańczyły dużo zgrabniej od nas, wieńcząc ten wieczór idealnym, lekkim jak piórko, liczonym na trzy walcem. I tak zostałam. Rozedrgana, szczęśliwa, oszołomiona. W drodze do domu prześladowały mnie te dwa czarne paciorki, wpatrujące się we mnie podczas rozmowy. Zrozumiałam, jak bardzo mi tego brakowało. To było jak łyk świeżego powietrza, po wyjściu z dusznego pomieszczenia - niby niepotrzebne, a tak życiodajne. Myślę, że to nawet nie chodzi o niego samego, ktokolwiek by to był, zjawił się w odpowiednim momencie. Choć dla mnie zupełnie odwrotnie, bo przecież miałam dać sobie z nimi wszystkimi spokój. Tak właśnie los drwi sobie z moich postanowień.
Zauważyłam w moim życiu pewną prawidłowość - kiedy zaczynam być z siebie zadowolona i odnosić sukcesy, zawsze dzieje się coś, co przynosi z powrotem krytyczne myśli i uderza w moje poczucie wartości ze zdwojoną siłą. Zawsze na przekór, zawsze pod wiatr i zawsze pod górę. Tak jakby coś na górze wiedziało, że zaczynam się robić zbyt pewna siebie. Ostatnio już tak wszystko mi grało: i praca, i studia, i nawet wygląd, ale niestety definitywny koniec pewnej relacji musiał wszystko zrujnować. Wczoraj odbyłam dość poważną rozmowę z Ciocią bogatszą w doświadczenie i uświadomiła mi, że muszę z tym walczyć. Muszę sama zbudować swój obraz siebie, bo nikt inny nie zniesie ciężaru usuwania moich kompleksów. Czeka mnie długa droga do samoakceptacji i przyjaźni z samą sobą. Czas zawrzeć wewnętrzne przymierze. Teraz, kiedy zaczynam nowy rozdział w moim życiu, teraz albo nigdy.

Swoją drogą ciekawe, czy ten nieznajomy zechce się jeszcze ze mną spotkać. Nie wiem, czy to ktoś odpowiedni, ale warto spróbować.


13 VIII 2016

Mam czego chciałam. Otrzymałam ten długo wyczekiwany konkret, tę czystą sytuację, to katharsis emocjonalne jednej relacji. No i spadłam na łeb, na szyję z wysokości moich wyobrażeń i oczekiwań, w powietrzu zaliczyłam jeszcze moralne salto, a potem czekał mnie kolejny paw egzystencjalny. Żałośnie naiwna nurzam się w bezkresnej beznadziei, bo znowu ja, znowu nie trafiłam. Pomyłka, błąd, nieporozumienie. Tylko wciąż coś mi tu nie gra. Po co te starania, komplementy, kwiatki, scenerie... Budowanie piedestału tylko po to, by bolało mocniej, kiedy wszystko runie? To ja źle interpretuje, czy autor sam nie wie co ma na myśli? Przepraszam bardzo, ale gdy ktoś zbliża się do Ciebie, przemyca komplementy, a na deser dorzuca jeszcze, że nikt go nie kocha, to jak inaczej można to odebrać? A mówią, że to kobiety mają zawiłą logikę. Boże (o ile jeszcze mnie słuchasz), uchowaj mnie już od tych kreatur wiecznie czujących się zniewolonymi, od tych osobników żyjących w strachu przed zobowiązaniem, przed dawaniem czegokolwiek od siebie, od tych cierpiących na niedobór testosteronu, wokół, których trzeba odprawiać rytualne tańce godowe i uczuciowe egzorcyzmy. Już wystarczy, mam dosyć, wychodzi mi to bokiem, uszami, a już szczególnie tą szczeliną na duszy, skazą, uszczerbkiem w dzbanie cierpliwości i wytrzymałości. Chcę tylko spokojnie rozpocząć studia, a razem z nimi nowy etap życia w tej cudownie obskórnej, słodkiej w swej brzydocie, tuwimowskiej Łodzi. A dalej niech się dzieje wola nieba. Amen.
Co ciekawe, cała sytuacja jakoś szczególnie się na mnie nie odbiła. Czyżbym przyzwyczajała się do niepowodzeń? Owszem, popłynęły jakieś dwie łzy, zszargał mi nerwy swoim pouczającym i wyniosłym stylem wypowiedzi, no i od czasu, do czasu targnie mną jakiś niemy szloch. Jak na mnie to naprawdę nikłe objawy zawodu.
Dziś planuję pić i tańczyć, aż do bólu nóg i martwicy serca. Na razie wciąż będę pić piwo, przytulać kołdrę i wylewać żale do internetu, a kiedyś w końcu będzie dobrze i nie ma o czym więcej gadać.


11 VIII 2016

Naiwność chyba już pozostanie moją cechą numer 1. Choćbym nie wiem jak czuła się dojrzale, i wypowiadała (!) racjonalnie o sprawach damsko - męskich, zachowam się na opak, udowadniając jaka ze mnie typowa kobieta. Choć popijając to piwo, raczej trochę zdziczała, tak więc siedzę z puszką w ręku i stukam w klawiaturę, bo znów mi się sypie. Zupełnie jak te zdradliwe kamyczki z dzieciństwa - znalazłeś go w piaskownicy, był taki inny, nietypowy, ale ledwie go ścisnąłeś, okazał się zlepkiem piasku, uciekającym przez palce. Mnie też tak właśnie "ten inny" ucieka.
Tyle razy już myślałam, że książę z czarnego BMW umknie mi bezpowrotnie. Głupie to, bo jak na tyle razy, to znam go dość krótko. I nawet tu widać jak na dłoni, że oszukiwałam się, myśląc, że wcale mi na nim nie zależy. W końcu zaczęło, sama nawet nie wiem kiedy. I oczywiście odczułam to, dopiero wówczas, gdy męczyła mnie jego nieobecność. Książkowo, podręcznikowo wręcz. A potem to już w ogólne się zaczęło na dobre: wzdychanie, bezsenne noce, a jak senne, to z jego udziałem, składanie lirycznych bzdur, wyczekiwanie na wiadomości, rozmyślania o tych lasach źrenic (Grabażu, jakże Ci dziękuję za ten eufemizm!) i cała masa innych objawów związanych, co najmniej z zauroczeniem. Nosiłam się z zamiarem wyjawienia mu tego, owszem, ale zawsze brakowało mi odwagi. Kiedyś nawet próbowałam, sceneria idealna - noc, gwiazdy, pełnia, szum wód jeziora, szelest lasu i my. Oczywiście stchórzyłam i skończyło się na tym, że prawie dostając zawału, wystękałam, że go lubię. Teraz jednak czuję się postawiona tuż pod bramką, sam na sam z bramkarzem, który ostatnio bardzo mnie zawodzi i muszę zdecydować się na strzał, myślę bowiem, że już nic nie pozostało mi do stracenia, i tak zaraz zmieniam klub, kontrakt z Uniwersytetem Łódzkim już podpisany. Nie zdołam mu jednak tego powiedzieć. Możliwe, że nawet nie będę miała okazji, bo ostatnio mało ma dla mnie czasu. Postanowiłam więc zrobić to, co lubię i  z czym związałam się na najbliższe 3 studenckie lata - napiszę.


Hej. Wiem, że wszystko, co przeczytasz za chwilę, miałoby większą moc w formie ustnej. Niestety wiem też, że w tej formie, na chwilę obecną, nie mogłoby to zaistnieć - po prostu się boję. Dzięki pisaniu mam również tę pewność, że nie pominę niczego, co chcę abyś wiedział. Długo zastanawiałam się nad tym, co mam tu zawrzeć, oraz w jaki sposób to zrobić. Zdecydowałam się na szczere konkrety, tak jak lubisz.
Na początku nie brałam tej znajomości zbyt poważnie, choć polubiłam Cię i wieloma rzeczami mi zaimponowałeś, z resztą, nadal to robisz. Potem, powoli, im częściej się widywaliśmy, tym bardziej zaczęłam zauważać u siebie oznaki tego, że doskwiera mi brak kontaktu z Tobą. Zaczęłam się oswajać z Twoją osobą, znikało skrępowanie, byłam (i wciąż jestem) co raz bardziej sobą, a Ty nie uciekałeś. Męczyła mnie tylko jedna rzecz - brak jakiejkolwiek fizyczności. Nie chodzi mi o nie wiadomo jaką bliskość, nie jestem za tym, by zaczynać znajomość od łóżka, to byłoby zupełnie nie w moim stylu. Mam na myśli coś drobnego - przytrzymanie się za ręce, uścisk, cokolwiek, by czuć drugiego człowieka obok. Jednak nie mówiłam nic na ten temat, bałam się, że Cię spłoszę wymaganiami, ba, nawet wstyd mi było czegokolwiek wymagać, w końcu niczego sobie nie deklarowaliśmy. Przy okazji uważałam też, że nie do mnie należy inicjowanie takich sytuacji, przecież jestem kobietą, moje staromodne myślenie nie pozwala mi działać na takim polu. Chyba, że w sytuacji obecnej, kiedy czuję się przyparta do muru, a spowodowały to ostatnie wydarzenia. Pierwsza czerwona lampka zapaliła się, kiedy wspomniałeś, że poszedłeś z kimś na wesele. Mówiłeś wtedy o czymś zabawnym, ja jednak nie zareagowałam, jak powinnam. Trochę mnie to dotknęło. Potem pomyślałam sobie: no przecież Ci tego nie zabronię, nie mogę, z resztą skoro z kimś innym poszedłeś, to pewnie i ze mną się wybierzesz, no i jakoś to przełknęłam. Potem proponowałam Ci spotkanie, wstępnie się zgodziłeś, jednak, kiedy już robiłam się na bóstwo, napisałeś, że nie dasz rady. Zrobiło mi się przykro, nawet poczułam się trochę wystawiona, ale jednak moje racjonalne myślenie głośno dało Ci prawo do bycia zmęczonym po pracy i znów przebolałam. Potem milczałeś, a moje myśli po raz kolejny się dwoiły, z jednej strony: "Olewa Cię, już Cię nie lubi!", a z drugiej: "Pewnie dużo pracuje i jest zmęczony." Tym bardziej czekałam na wiadomości, bo przecież miałeś się zastanowić, co do tego feralnego wyjścia na wesele. Postanowiłam więc sama się odezwać, siedząc bezczynnie za moją kochaną kasą w Euro. Rozmowa była krótka i niestety bolesna. Łzy stanęły mi w oczach, a w głowie głos krzyczał: "Widzisz, on Cie wcale nie chce, po co ma z Tobą iść i się nudzić cały wieczór, przecież jesteś taka beznadziejna, skąd w ogóle ten pomysł, że się zgodzi? Jakaś Ty głupia i naiwna!" A potem znów odezwał się drugi, uspokajając: "No tak, nie ma czasu, będzie zmęczony po pracy, nikogo tam nie zna prócz Ciebie, jeszcze nie przepada za takimi imprezami, kto by chciał tak spędzić weekend... To nie Twoja wina." Wiesz, że nawet chciałam się na Ciebie za to obrazić? Ale jakoś nie umiem, czuję, że to byłoby głupie, bo tak jak wspomniałam, niczego sobie nie deklarowaliśmy. No i spotkałam się z Tobą w ostatnią sobotę, było jak zawsze, porozmawialiśmy i tak zeszło do późna. Nawet się ucieszyłam, że znalazłeś dla mnie chwilę. No ale coś tam mnie mimo wszystko gryzło. Następnego dnia rano, jak co dzień, jeszcze pod kołdrą, robiłam przegląd internetu. Otwieram sobie, jak gdyby nigdy nic facebook'a, no i widzę Cię z tą dziewczyną. To już konkretnie zabolało. Chociaż widziałam te zdjęcia może przez dwie sekundy, to cały dzień migały mi przed oczami. I tym razem słyszałam już tylko jeden głos: "Ty naiwny dzieciaku, wreszcie widzisz ile jesteś warta." Do dziś nie wiem, czy mu wierzyć, dlatego też to piszę. Nie wiem kim dla Ciebie jestem i co o mnie myślisz. Nie wiem na czym stoję. Wiem za to, że jesteś dla mnie kimś wartościowym. Na tym kończę, zrobisz z tymi informacjami co uważasz. Dzięki, że dotrwałeś do końca, nawet pisząc, nie było mi łatwo to wszystko z siebie wyrzucić.


Ach Boże, żebym ja to jeszcze wysłała. Jestem jednak strasznym tchórzem, Ale no... no muszę zaryzykować, kto nie ryzykuje ten nie pije szampana (tylko piwo), nie przytula się (tylko kołdrę) i nie pisze po nocach bloga (tylko śpi). Dobranoc.