Los uwielbia płatać mi figle i grać na nosie. Zwłaszcza wtedy, gdy coś sobie postanowię. Co więcej, ten sam los skrzętnie uczy mnie pokory, za każdym razem, kiedy poczuję się wartościowa. Już argumentuję.
Sobotni wieczór, ból nóg i martwica serca, wedle zapowiedzi. Przy okazji przyjemny szmer w głowie i uśmiech od ucha do ucha. Ale jednak, ta mała zołza, samotność, drapała mnie swoim zadartym pazurem po wciąż jeszcze niedogojonych ranach. Naturalnie czułam się wyobcowania i na uboczu, bo trudno jest (mi) być w centrum uwagi hermetycznego towarzystwa obcych ludzi. Nawet alkohol miałam w ustach nazbyt sporadycznie, bo jakoś tak na koniec stołu nikt z ową flaszką nie docierał. No i cóż, siedzę, stukam paznokciami w ekran telefonu i myślę, jakim to przegrywem życiowym jestem, kiedy przychodzi jubilat i proponuje mi toast. Bez wahania się zgadzam, szkło w górę, czekamy na resztę kompanii, a z mojej lewej strony nagle pojawia się zupełnie nieznajomy ktoś. Ten zupełnie nieznajomy wydobywa z siebie dość męski ton, wręcz pomruk, kierując w moją stronę pytanie, czy zechcę z nim zatańczyć, gdy tylko owy przezroczysty płyn rozgrzeje mój przełyk, wykrzywi usta i zmiękczy kończyny, trafiając do żołądka, a może i do serca. Godzę się, przełykam eliksir odwagi i chwytając dłoń nieznajomego, ruszam z nim na wydeptany, strażacki parkiet, skąpany w lichym świetle dyskotekowych instalacji. Rozpoczynamy ten nasz niezgrabny pląs, mieszankę perfum i alkoholu, słodkiego potu i feromonów, splot ciał, fizyczny supeł. Śmieję się. Zgodnie stwierdzamy, że marni z nas tancerze. Nieoczekiwanie, pomijając świadomością moment zmiany, czuję jego nienachalne dłonie w talii i na biodrach, granica się przesuwa, czuję elektryczny dreszcz, bliskość. Zawisnęłam na jego szyi z nosem na wysokości klatki piersiowej. Czułam ciepło, perfumy, wódkę, papierosy - po prostu zapach mężczyzny. Upajało mnie to bardziej niż alkohol. Był silny, dobrze zbudowany, wysoki... Taki, jakiego potrzebowałam.
"- Po prostu mnie nie puszczaj.
- Ale to Ty mnie puszczasz!
- Nie śmiałbym."
W międzyczasie, aktywnie kokietując, dowiedziałam się jak ma na imię, co robi, ile ma lat (różnią nas prawie 24 godziny, ciekawe).Wyszliśmy ochłonąć, nie puściwszy swych dłoni. Czułam się jak we śnie, tak lekko stąpałam po ziemi. Wraz z mocnym, papierosowym dymem odpływał cały ból poprzednich dni, czułam się doceniona, atrakcyjna, taka czyjaś.
"- Czemu mi nic nie mówisz, że się rozmazałam... Mam oczy jak zombie!
- Pokaż... Piękne masz, chodźmy."
Ten stan trwał do momentu, gdy mama brutalnie wyrywając mnie swoją obecnością z jego ciepłego objęcia zakomunikowała, że czas wracać. Spytał, czy jest to dla mnie znajomość tylko na jedną noc, czy raczej skłonna jestem jeszcze się z nim zobaczyć. Odparłam dyplomatycznie, że czemu nie, niechętnie czując jak jego dłoń opuszcza moją łydkę. Odprowadził mnie do samochodu i nadszedł moment ostatecznego spotkania. Słodkiego, cieżkiego jak zapach piżma, paraliżującego obcowania. Mimo długich miesięcy próżnowania, żaden z moich mięśni nie zapomniał jak należy się zachować. To było lekkie, delikatne, subtelne, jak deszcz w majowe popołudnie, jak pierwszy śnieg opadający powoli na ziemię, jak jesienny dotyk pożółkłych liści i brunatnej gleby, jak rosa łaskocząca źdźbła trawy w letni poranek. Zawrót głowy i zatrzymane zegary. Nasze wargi zatańczyły dużo zgrabniej od nas, wieńcząc ten wieczór idealnym, lekkim jak piórko, liczonym na trzy walcem. I tak zostałam. Rozedrgana, szczęśliwa, oszołomiona. W drodze do domu prześladowały mnie te dwa czarne paciorki, wpatrujące się we mnie podczas rozmowy. Zrozumiałam, jak bardzo mi tego brakowało. To było jak łyk świeżego powietrza, po wyjściu z dusznego pomieszczenia - niby niepotrzebne, a tak życiodajne. Myślę, że to nawet nie chodzi o niego samego, ktokolwiek by to był, zjawił się w odpowiednim momencie. Choć dla mnie zupełnie odwrotnie, bo przecież miałam dać sobie z nimi wszystkimi spokój. Tak właśnie los drwi sobie z moich postanowień.
Zauważyłam w moim życiu pewną prawidłowość - kiedy zaczynam być z siebie zadowolona i odnosić sukcesy, zawsze dzieje się coś, co przynosi z powrotem krytyczne myśli i uderza w moje poczucie wartości ze zdwojoną siłą. Zawsze na przekór, zawsze pod wiatr i zawsze pod górę. Tak jakby coś na górze wiedziało, że zaczynam się robić zbyt pewna siebie. Ostatnio już tak wszystko mi grało: i praca, i studia, i nawet wygląd, ale niestety definitywny koniec pewnej relacji musiał wszystko zrujnować. Wczoraj odbyłam dość poważną rozmowę z Ciocią bogatszą w doświadczenie i uświadomiła mi, że muszę z tym walczyć. Muszę sama zbudować swój obraz siebie, bo nikt inny nie zniesie ciężaru usuwania moich kompleksów. Czeka mnie długa droga do samoakceptacji i przyjaźni z samą sobą. Czas zawrzeć wewnętrzne przymierze. Teraz, kiedy zaczynam nowy rozdział w moim życiu, teraz albo nigdy.
Sobotni wieczór, ból nóg i martwica serca, wedle zapowiedzi. Przy okazji przyjemny szmer w głowie i uśmiech od ucha do ucha. Ale jednak, ta mała zołza, samotność, drapała mnie swoim zadartym pazurem po wciąż jeszcze niedogojonych ranach. Naturalnie czułam się wyobcowania i na uboczu, bo trudno jest (mi) być w centrum uwagi hermetycznego towarzystwa obcych ludzi. Nawet alkohol miałam w ustach nazbyt sporadycznie, bo jakoś tak na koniec stołu nikt z ową flaszką nie docierał. No i cóż, siedzę, stukam paznokciami w ekran telefonu i myślę, jakim to przegrywem życiowym jestem, kiedy przychodzi jubilat i proponuje mi toast. Bez wahania się zgadzam, szkło w górę, czekamy na resztę kompanii, a z mojej lewej strony nagle pojawia się zupełnie nieznajomy ktoś. Ten zupełnie nieznajomy wydobywa z siebie dość męski ton, wręcz pomruk, kierując w moją stronę pytanie, czy zechcę z nim zatańczyć, gdy tylko owy przezroczysty płyn rozgrzeje mój przełyk, wykrzywi usta i zmiękczy kończyny, trafiając do żołądka, a może i do serca. Godzę się, przełykam eliksir odwagi i chwytając dłoń nieznajomego, ruszam z nim na wydeptany, strażacki parkiet, skąpany w lichym świetle dyskotekowych instalacji. Rozpoczynamy ten nasz niezgrabny pląs, mieszankę perfum i alkoholu, słodkiego potu i feromonów, splot ciał, fizyczny supeł. Śmieję się. Zgodnie stwierdzamy, że marni z nas tancerze. Nieoczekiwanie, pomijając świadomością moment zmiany, czuję jego nienachalne dłonie w talii i na biodrach, granica się przesuwa, czuję elektryczny dreszcz, bliskość. Zawisnęłam na jego szyi z nosem na wysokości klatki piersiowej. Czułam ciepło, perfumy, wódkę, papierosy - po prostu zapach mężczyzny. Upajało mnie to bardziej niż alkohol. Był silny, dobrze zbudowany, wysoki... Taki, jakiego potrzebowałam.
"- Po prostu mnie nie puszczaj.
- Ale to Ty mnie puszczasz!
- Nie śmiałbym."
W międzyczasie, aktywnie kokietując, dowiedziałam się jak ma na imię, co robi, ile ma lat (różnią nas prawie 24 godziny, ciekawe).Wyszliśmy ochłonąć, nie puściwszy swych dłoni. Czułam się jak we śnie, tak lekko stąpałam po ziemi. Wraz z mocnym, papierosowym dymem odpływał cały ból poprzednich dni, czułam się doceniona, atrakcyjna, taka czyjaś.
"- Czemu mi nic nie mówisz, że się rozmazałam... Mam oczy jak zombie!
- Pokaż... Piękne masz, chodźmy."
Ten stan trwał do momentu, gdy mama brutalnie wyrywając mnie swoją obecnością z jego ciepłego objęcia zakomunikowała, że czas wracać. Spytał, czy jest to dla mnie znajomość tylko na jedną noc, czy raczej skłonna jestem jeszcze się z nim zobaczyć. Odparłam dyplomatycznie, że czemu nie, niechętnie czując jak jego dłoń opuszcza moją łydkę. Odprowadził mnie do samochodu i nadszedł moment ostatecznego spotkania. Słodkiego, cieżkiego jak zapach piżma, paraliżującego obcowania. Mimo długich miesięcy próżnowania, żaden z moich mięśni nie zapomniał jak należy się zachować. To było lekkie, delikatne, subtelne, jak deszcz w majowe popołudnie, jak pierwszy śnieg opadający powoli na ziemię, jak jesienny dotyk pożółkłych liści i brunatnej gleby, jak rosa łaskocząca źdźbła trawy w letni poranek. Zawrót głowy i zatrzymane zegary. Nasze wargi zatańczyły dużo zgrabniej od nas, wieńcząc ten wieczór idealnym, lekkim jak piórko, liczonym na trzy walcem. I tak zostałam. Rozedrgana, szczęśliwa, oszołomiona. W drodze do domu prześladowały mnie te dwa czarne paciorki, wpatrujące się we mnie podczas rozmowy. Zrozumiałam, jak bardzo mi tego brakowało. To było jak łyk świeżego powietrza, po wyjściu z dusznego pomieszczenia - niby niepotrzebne, a tak życiodajne. Myślę, że to nawet nie chodzi o niego samego, ktokolwiek by to był, zjawił się w odpowiednim momencie. Choć dla mnie zupełnie odwrotnie, bo przecież miałam dać sobie z nimi wszystkimi spokój. Tak właśnie los drwi sobie z moich postanowień.
Zauważyłam w moim życiu pewną prawidłowość - kiedy zaczynam być z siebie zadowolona i odnosić sukcesy, zawsze dzieje się coś, co przynosi z powrotem krytyczne myśli i uderza w moje poczucie wartości ze zdwojoną siłą. Zawsze na przekór, zawsze pod wiatr i zawsze pod górę. Tak jakby coś na górze wiedziało, że zaczynam się robić zbyt pewna siebie. Ostatnio już tak wszystko mi grało: i praca, i studia, i nawet wygląd, ale niestety definitywny koniec pewnej relacji musiał wszystko zrujnować. Wczoraj odbyłam dość poważną rozmowę z Ciocią bogatszą w doświadczenie i uświadomiła mi, że muszę z tym walczyć. Muszę sama zbudować swój obraz siebie, bo nikt inny nie zniesie ciężaru usuwania moich kompleksów. Czeka mnie długa droga do samoakceptacji i przyjaźni z samą sobą. Czas zawrzeć wewnętrzne przymierze. Teraz, kiedy zaczynam nowy rozdział w moim życiu, teraz albo nigdy.
Swoją drogą ciekawe, czy ten nieznajomy zechce się jeszcze ze mną spotkać. Nie wiem, czy to ktoś odpowiedni, ale warto spróbować.