16 I 2016

To było wczoraj. Ten wieczór wyczekiwany przez wszystkich maturzystów, chowany w pamięci przez lata. Każda dziewczyna marzy, by wtedy wyglądać jak księżniczka, no i oczywiście, aby mieć u boku jakiegoś sensownego księcia, niekoniecznie w zestawie z białym rumakiem. No i przede wszystkim, każdy marzy o świetnej zabawie w gronie przyjaciół ze szkolnej ławy, a nawet tych, których ma się dość, niecierpianych i przyprawiających o mdłości nauczycieli. No bo może coś się zmieni? Może nagle, w przypływie chwili (i promili), pobratamy się wszyscy, zintegrujemy, poczujemy się najcudowniej w życiu, choć przez moment. Ale czy tak idealny scenariusz jest możliwy? Pewnie myślicie (o ile ktoś to czyta), że zaraz opowiem wam cukierkową historię, jak to się świetnie bawiłam, jaki to nie był najlepszy czas i jak bym chciała to powtórzyć i jak kocham moją klasę, szkołę, cały świat bla, bla, bla i rzygam tęczą... Owszem, powtórzyć bym chciała. A najlepiej cofnąć czas.
Otóż moja studniówka zapowiadała się bardzo normalnie: miałam piękny makijaż (tym bardziej byłam dumna, bo zrobiłam go tymi rękoma, którymi teraz stukam w klawiaturę, a wyglądał profesjonalnie), tę wymarzoną czerwoną sukienkę, która miała wszystkich zachwycić, fryzurę a'la Disney Princess, wygodne, a wysokie szpilki, nienaganne paznokcie, biżuterię, która wyglądała nie gorzej od tej zainwestowanej w UJ, idealnie dopełniającą całość... Jednym słowem: wszystko było idealnie. Coś więc musiało być nie tak - no i oczywiście było. Brak partnera nie doskwierał mi wcale, czułam się dobrze z myślą, że nie muszę się stresować przed kimś, kogo może ledwie znam, a zabieram go na tak ważną imprezę. Ale to przeświadczenie okazało się bardzo nietrwałe. Od momentu, gdy zostawiłam płaszcz w szatni (to istotna kwestia, pierwszy bodziec: pytanie szatniarki, czy zostawiam tylko jeden), przeciskając się sama wśród par i grupek, by dostać się do ogromnej, bajkowej sali balowej, poczułam się nic nie znaczącą, maleńką istotą, która nie ma nawet takiej drugiej, maleńkiej istoty do pary. Ten blichtr stał się przytłaczający. Każdy wyglądał tak oszałamiająco pięknie, oczy błyszczały im milionami iskierek szczęścia. Nosili nawzajem swoje uśmiechy, podawali je dalej, byli jak nie z tego świata - tacy zadowoleni! A ja stałam pośród nich, wzruszona motywem z mojego kochanego "Pana Tadeusza", rozedrgana, odrętwiała, rozdrażniona widokiem i obecnością tych dwuczęściowych jedności. Cóż więc może zrobić dziewczyna lat (za dwa miesiące) dziewiętnaście, metr siedemdziesiąt, nadwaga tu i ówdzie, kompleksy, pryszcze, celulit... No cóż ona może zrobić w tak niesprzyjającym singielskiemu zadowoleniu z siebie środowisku? Oczywiście zaprzyjaźnić się po raz kolejny z kieliszkiem. To moja druga zgubna przyjaźń, zaraz po słodyczach. Już pewnie domyślacie się, jak skończyła się impreza mojego życia. Moim księciem został śnieżnobiały, porcelanowy sedes, z którym namiętnie obściskiwałam się o dwunastej w nocy na chłodnej, łazienkowej posadzce, w tej mojej przepięknej, rubinowej sukni z asymetrycznym ogonem i gorsetem, z rozmazaną czerwienią warg i czarną, tuszowo - eyelinerową łzą. Czar prysł, magię szlag trafił, upiłam się z podświadomą, rozpaczliwą tęsknotą za kimś bliskim - czy to nie żałosne? Wstyd mi za siebie jak cholera, w dodatku zabrałam dwie godziny tego wyjątkowego wieczoru moim czterem, cudownym wybawicielkom, którym jestem winna przynajmniej po tabliczce wedlowskiej czekolady. Jestem jednak osobą, która nawet w najbardziej beznadziejnym przypadku znajdzie plusy, a więc bilans wygląda tak: Po stronie strat zdecydowana przewaga: mocno nadszarpnięte zaufanie rodziców, 3 godziny studniówkowej utopii mniej, guzy na czole, poobijana szczęka i klatka piersiowa, mdłości bez litości i naturalnie reputacja spoczywająca na dnie ciemniej czeluści braku moralności. Natomiast zyski przedstawiają się następująco: zadowalająca prezencja na zdjęciach pamiątkowych i nagraniach (na które się szczątkowo załapałam), kilka nowych, babskich drobiazgów w szafie więcej, duma z dzieła sztuki, które wyczarowałam na swojej twarzy (RedLipstick Monster - jesteś najlepsza! <3), cały dzień głodówki i zupełnie pusty żołądek - plus dla figury, no i wisienka na torcie - kolejne życiowe doświadczenie, lekcja, która na coś się przyda. Póki co, źle mi się myśli o wczorajszym wieczorze, ale jestem pewna, że za jakiś czas będę się z tego śmiała, jak z innych niefortunnych wystąpień alkoholowych mojej osoby. No bo co to za impreza bez zgonu? Jak nikt nie zgonuje, to widocznie jest słabo, także wiedzcie wszyscy bawiący się wczoraj tam gdzie ja: zrobiłam to dla Was, aby nikt Wam nie zarzucił, że wasza studniówka była słaba. Był to iście altruistyczny czyn. Zostałam wczoraj Winkelriedem maturzystów mojego liceum, czy też tychże Chrystusem, zależy czy się woli "Kordiana" czy "Dziady". Poległam, żałuję, ale czasu cofnąć nie zdołam, więc zostawiam to już za sobą, oby ten temat nie ciągnął się za mną zbyt długo (proszę mamo i tato!).
A ja pociągnę go dziś jeszcze tylko w jednym kierunku, ażeby utrzymać ciągłość wypowiedzi. Brak partnera był bardziej przytłaczający przez fakt, że kandydat na takowego się znalazł, lecz niestety zbyt późno. Oj dolo, moja dolo... Czyż nie jestem w tym dramacie bohaterką tragiczną? Niepokonane fatum musiało mnie doścignąć, ten wieczór musiał więc skończyć się porażką. Ale to tylko jedna bitwa, wojna jeszcze trwa. Druga batalia już na koniec miesiąca, a z tej z kolei muszę wrócić z tarczą. Potencjalny kandydat na partnera zgodził się towarzyszyć mi na osiemnastce kuzyna, jedyne więc, co może być źle to, że któreś z nas straci w oczach drugiego, widząc się nawzajem w imprezowym środowisku. Będę się więc starać, aby nie stracić, a jeszcze zyskać, pełna strategia została opracowana: nogi do nieba w roli głównej, pokaźny biust, na którym ponętnie opina się zabudowana sukienka, czarujący uśmiech, zmysłowy zapach, trzepot rzęs, spontaniczny, dziewczęcy pląs w rytmach rodzimego disco i przede wszystkim zero alkoholu. Brzmi jak pewna wygrana, ale to okaże się dopiero w praktyce. Trzymajcie kciuki, naprawdę chciałabym przytrzymać tego księcia - prawie inżyniera w czarnym BMW.

Życzę Wam jak najmniej doświadczeń życiowych tego typu, a jak najwięcej szans jednych na sto, dobrej nocy!

4 I 2016

List do Pana z przeszłości


Hej - tak zawsze zaczynałam listy do Ciebie, więc czemu by od tego uciekać? Piszę do Ciebie list, którego najprawdopodobniej nigdy nie znajdziesz i nigdy nie przeczytasz, bo ja nigdy go nie wyślę. A wiesz dlaczego piszę? Sama chciałabym wiedzieć. Brakuje mi chyba podsumowania całej historii, ładnego zakończenia, jak w nieskomplikowanej powieści dla tych samozwańczych "kobiet", z których tak kiedyś się śmialiśmy. Często miałam ochotę to zrobić, odezwać się, napisać choć słowo, by dostać jakikolwiek odzew, może nawet dla samej świadomości, że o tym wiesz, żebyś dowiedział się jakie zakończenie ma nasza historia. Ale jednak postanowiłam je napisać sama dla siebie. Tak będzie bezpieczniej, bo już nie będę musiała znów ładować się w Twoje, na nowo ułożone życie z bałaganem spraw minionych.
Wczoraj nasze dziecko skończyłoby 5 lat, szmat czasu... Ale postanowiłam uśmiercić je jakieś pół roku temu. Drastycznie? To z Tobą się tego uczyłam, słuchając tych cholernie dobrych, krakowskich pijaków, bandy utalentowanych popaprańców, których wciąż lubię. Romantyczne wieczory, a niech mnie. I nie zawarłam ani krzty ironii w poprzednim zdaniu, one naprawdę były romantyczne. A wiesz czemu? Bo ich romantyzm nie opływał w różowy lukier, czerwone wino, płatki róż i świeczki o zapachu kiczu, to było nawet fizycznie niemożliwe. Romantyzm tych wieczorów siedział w nas, w spędzaniu razem czasu, w takim zwyczajnym spokoju, w czasie, który pozbawiony był chwilowo problemów. Ten cholerny romantyzm tkwił w głupim, prostym szczęściu, którego na pierwszy rzut oka żadne z nas nie widziało, bo było naszym naturalnym stanem. I chodzi za mną ten romantyzm, chodzi z tyłu mojej głowy i straszy mnie Tobą po nocach. Albo nie, straszy mnie tym, że kiedy się obudzę, to Ciebie nie będzie. I tak właśnie zachciało mu się kawałów wczoraj, w nocy z soboty na niedzielę - wystarczyła jedna myśl przed zaśnięciem: "O, jutro trzeci...". Zastanawiałam się potem, czy też o tym pomyślałeś, czy myślisz o tym jak ja, czy wracasz gdzieś tam daleko do czasów kiedy śmialiśmy się z Twojego głupiego znajomego, albo z tego głupiego "Kilera", czy z głupiej nonsensopedii... Boże, jak myśmy się dużo i głupio śmiali! No to jak, myślisz o mnie czasem? Porównujesz mnie do niej? Nienawidzisz, przeklinasz, tęsknisz? Nigdy mi nie odpowiesz, ale ja mogę odpowiedzieć Tobie. Myślę dość często, właściwie nie ma dnia, żeby coś mi się, nawet nieznacznie nie przypomniało. Owszem porównuję każdego faceta, jakiego tylko uda mi się bliżej poznać, do Ciebie - syndrom pierwszego chłopaka. I teraz najtrudniejsze: tęsknię, ale trochę dziwnie, trochę inaczej niż, kiedy byłeś mój, a nie było Cię po prostu. Teraz nie jesteś w obu znaczeniach i to dołuje podwójnie, ale nie rozpaczam, sama zdecydowałam, że tak będzie lepiej i oboje wiemy, że tak właśnie jest, więc po co komplikować życie jakimiś listami? Może ja nawet nie tęsknię za Tobą, tylko za kimś takim jak Ty. Za kimś, kim mi byłeś... Za prawdziwym przyjacielem. Ale wiedziałam, że nie będziesz mógł nim zostać na nowo. Nie da się przyjaźnić z kimś, na widok kogo, te dwie małe, wredne zołzy - Atonksęt i Ćśordzaz, próbują wyrwać Ci serce. Szczególnie gdy widzisz go z inną, która, o ironio, nosi twoje imię. Niewykonalny jest więc plan jakiejkolwiek komunikacji między nami. Teraz już wiesz, dlaczego tak się odizolowałam. Tylko nie myśl, że Cię nienawidzę! Ja sama myślałam, że tak jest (szczególnie, gdy podarłam nasze zdjęcia drobniej niż niszczarka), ale teraz widzę, że to była przejściowa iluzja. Ból zablokował mi mózg. A prawda jest taka, że wciąż darzę Cię sympatią i gdybyś poprosił mnie o pomoc - nie odmówiłabym. Co śmieszniejsze, czasem chciałabym pogadać i na myśli przychodzisz mi tylko Ty, jako osoba najbardziej zaufana. A przecież nie rozmawiałam z Tobą od pół roku! Ale wiesz, żadnego z tych ponad 1600 dni nie żałuję. Myślę, że oboje dużo nauczyliśmy się przez ten czas. A szczególnie dobrze zapamiętamy jedno: "Nic nie trwa wiecznie".
Jak podsumować to wszystko? Dziękuję, że byłeś. Przepraszam, że musiałam odejść i Cię skrzywdzić. Może pocieszy Cię fakt, że skrzywdziłam też samą siebie? Bądź szczęśliwy, ja też będę się starać.
Powodzenia i żegnaj.

*Osoba o podanym profilu nie istnieje*