Otóż moja studniówka zapowiadała się bardzo normalnie: miałam piękny makijaż (tym bardziej byłam dumna, bo zrobiłam go tymi rękoma, którymi teraz stukam w klawiaturę, a wyglądał profesjonalnie), tę wymarzoną czerwoną sukienkę, która miała wszystkich zachwycić, fryzurę a'la Disney Princess, wygodne, a wysokie szpilki, nienaganne paznokcie, biżuterię, która wyglądała nie gorzej od tej zainwestowanej w UJ, idealnie dopełniającą całość... Jednym słowem: wszystko było idealnie. Coś więc musiało być nie tak - no i oczywiście było. Brak partnera nie doskwierał mi wcale, czułam się dobrze z myślą, że nie muszę się stresować przed kimś, kogo może ledwie znam, a zabieram go na tak ważną imprezę. Ale to przeświadczenie okazało się bardzo nietrwałe. Od momentu, gdy zostawiłam płaszcz w szatni (to istotna kwestia, pierwszy bodziec: pytanie szatniarki, czy zostawiam tylko jeden), przeciskając się sama wśród par i grupek, by dostać się do ogromnej, bajkowej sali balowej, poczułam się nic nie znaczącą, maleńką istotą, która nie ma nawet takiej drugiej, maleńkiej istoty do pary. Ten blichtr stał się przytłaczający. Każdy wyglądał tak oszałamiająco pięknie, oczy błyszczały im milionami iskierek szczęścia. Nosili nawzajem swoje uśmiechy, podawali je dalej, byli jak nie z tego świata - tacy zadowoleni! A ja stałam pośród nich, wzruszona motywem z mojego kochanego "Pana Tadeusza", rozedrgana, odrętwiała, rozdrażniona widokiem i obecnością tych dwuczęściowych jedności. Cóż więc może zrobić dziewczyna lat (za dwa miesiące) dziewiętnaście, metr siedemdziesiąt, nadwaga tu i ówdzie, kompleksy, pryszcze, celulit... No cóż ona może zrobić w tak niesprzyjającym singielskiemu zadowoleniu z siebie środowisku? Oczywiście zaprzyjaźnić się po raz kolejny z kieliszkiem. To moja druga zgubna przyjaźń, zaraz po słodyczach. Już pewnie domyślacie się, jak skończyła się impreza mojego życia. Moim księciem został śnieżnobiały, porcelanowy sedes, z którym namiętnie obściskiwałam się o dwunastej w nocy na chłodnej, łazienkowej posadzce, w tej mojej przepięknej, rubinowej sukni z asymetrycznym ogonem i gorsetem, z rozmazaną czerwienią warg i czarną, tuszowo - eyelinerową łzą. Czar prysł, magię szlag trafił, upiłam się z podświadomą, rozpaczliwą tęsknotą za kimś bliskim - czy to nie żałosne? Wstyd mi za siebie jak cholera, w dodatku zabrałam dwie godziny tego wyjątkowego wieczoru moim czterem, cudownym wybawicielkom, którym jestem winna przynajmniej po tabliczce wedlowskiej czekolady. Jestem jednak osobą, która nawet w najbardziej beznadziejnym przypadku znajdzie plusy, a więc bilans wygląda tak: Po stronie strat zdecydowana przewaga: mocno nadszarpnięte zaufanie rodziców, 3 godziny studniówkowej utopii mniej, guzy na czole, poobijana szczęka i klatka piersiowa, mdłości bez litości i naturalnie reputacja spoczywająca na dnie ciemniej czeluści braku moralności. Natomiast zyski przedstawiają się następująco: zadowalająca prezencja na zdjęciach pamiątkowych i nagraniach (na które się szczątkowo załapałam), kilka nowych, babskich drobiazgów w szafie więcej, duma z dzieła sztuki, które wyczarowałam na swojej twarzy (RedLipstick Monster - jesteś najlepsza! <3), cały dzień głodówki i zupełnie pusty żołądek - plus dla figury, no i wisienka na torcie - kolejne życiowe doświadczenie, lekcja, która na coś się przyda. Póki co, źle mi się myśli o wczorajszym wieczorze, ale jestem pewna, że za jakiś czas będę się z tego śmiała, jak z innych niefortunnych wystąpień alkoholowych mojej osoby. No bo co to za impreza bez zgonu? Jak nikt nie zgonuje, to widocznie jest słabo, także wiedzcie wszyscy bawiący się wczoraj tam gdzie ja: zrobiłam to dla Was, aby nikt Wam nie zarzucił, że wasza studniówka była słaba. Był to iście altruistyczny czyn. Zostałam wczoraj Winkelriedem maturzystów mojego liceum, czy też tychże Chrystusem, zależy czy się woli "Kordiana" czy "Dziady". Poległam, żałuję, ale czasu cofnąć nie zdołam, więc zostawiam to już za sobą, oby ten temat nie ciągnął się za mną zbyt długo (proszę mamo i tato!).
A ja pociągnę go dziś jeszcze tylko w jednym kierunku, ażeby utrzymać ciągłość wypowiedzi. Brak partnera był bardziej przytłaczający przez fakt, że kandydat na takowego się znalazł, lecz niestety zbyt późno. Oj dolo, moja dolo... Czyż nie jestem w tym dramacie bohaterką tragiczną? Niepokonane fatum musiało mnie doścignąć, ten wieczór musiał więc skończyć się porażką. Ale to tylko jedna bitwa, wojna jeszcze trwa. Druga batalia już na koniec miesiąca, a z tej z kolei muszę wrócić z tarczą. Potencjalny kandydat na partnera zgodził się towarzyszyć mi na osiemnastce kuzyna, jedyne więc, co może być źle to, że któreś z nas straci w oczach drugiego, widząc się nawzajem w imprezowym środowisku. Będę się więc starać, aby nie stracić, a jeszcze zyskać, pełna strategia została opracowana: nogi do nieba w roli głównej, pokaźny biust, na którym ponętnie opina się zabudowana sukienka, czarujący uśmiech, zmysłowy zapach, trzepot rzęs, spontaniczny, dziewczęcy pląs w rytmach rodzimego disco i przede wszystkim zero alkoholu. Brzmi jak pewna wygrana, ale to okaże się dopiero w praktyce. Trzymajcie kciuki, naprawdę chciałabym przytrzymać tego księcia - prawie inżyniera w czarnym BMW.
Życzę Wam jak najmniej doświadczeń życiowych tego typu, a jak najwięcej szans jednych na sto, dobrej nocy!