4 I 2016

List do Pana z przeszłości


Hej - tak zawsze zaczynałam listy do Ciebie, więc czemu by od tego uciekać? Piszę do Ciebie list, którego najprawdopodobniej nigdy nie znajdziesz i nigdy nie przeczytasz, bo ja nigdy go nie wyślę. A wiesz dlaczego piszę? Sama chciałabym wiedzieć. Brakuje mi chyba podsumowania całej historii, ładnego zakończenia, jak w nieskomplikowanej powieści dla tych samozwańczych "kobiet", z których tak kiedyś się śmialiśmy. Często miałam ochotę to zrobić, odezwać się, napisać choć słowo, by dostać jakikolwiek odzew, może nawet dla samej świadomości, że o tym wiesz, żebyś dowiedział się jakie zakończenie ma nasza historia. Ale jednak postanowiłam je napisać sama dla siebie. Tak będzie bezpieczniej, bo już nie będę musiała znów ładować się w Twoje, na nowo ułożone życie z bałaganem spraw minionych.
Wczoraj nasze dziecko skończyłoby 5 lat, szmat czasu... Ale postanowiłam uśmiercić je jakieś pół roku temu. Drastycznie? To z Tobą się tego uczyłam, słuchając tych cholernie dobrych, krakowskich pijaków, bandy utalentowanych popaprańców, których wciąż lubię. Romantyczne wieczory, a niech mnie. I nie zawarłam ani krzty ironii w poprzednim zdaniu, one naprawdę były romantyczne. A wiesz czemu? Bo ich romantyzm nie opływał w różowy lukier, czerwone wino, płatki róż i świeczki o zapachu kiczu, to było nawet fizycznie niemożliwe. Romantyzm tych wieczorów siedział w nas, w spędzaniu razem czasu, w takim zwyczajnym spokoju, w czasie, który pozbawiony był chwilowo problemów. Ten cholerny romantyzm tkwił w głupim, prostym szczęściu, którego na pierwszy rzut oka żadne z nas nie widziało, bo było naszym naturalnym stanem. I chodzi za mną ten romantyzm, chodzi z tyłu mojej głowy i straszy mnie Tobą po nocach. Albo nie, straszy mnie tym, że kiedy się obudzę, to Ciebie nie będzie. I tak właśnie zachciało mu się kawałów wczoraj, w nocy z soboty na niedzielę - wystarczyła jedna myśl przed zaśnięciem: "O, jutro trzeci...". Zastanawiałam się potem, czy też o tym pomyślałeś, czy myślisz o tym jak ja, czy wracasz gdzieś tam daleko do czasów kiedy śmialiśmy się z Twojego głupiego znajomego, albo z tego głupiego "Kilera", czy z głupiej nonsensopedii... Boże, jak myśmy się dużo i głupio śmiali! No to jak, myślisz o mnie czasem? Porównujesz mnie do niej? Nienawidzisz, przeklinasz, tęsknisz? Nigdy mi nie odpowiesz, ale ja mogę odpowiedzieć Tobie. Myślę dość często, właściwie nie ma dnia, żeby coś mi się, nawet nieznacznie nie przypomniało. Owszem porównuję każdego faceta, jakiego tylko uda mi się bliżej poznać, do Ciebie - syndrom pierwszego chłopaka. I teraz najtrudniejsze: tęsknię, ale trochę dziwnie, trochę inaczej niż, kiedy byłeś mój, a nie było Cię po prostu. Teraz nie jesteś w obu znaczeniach i to dołuje podwójnie, ale nie rozpaczam, sama zdecydowałam, że tak będzie lepiej i oboje wiemy, że tak właśnie jest, więc po co komplikować życie jakimiś listami? Może ja nawet nie tęsknię za Tobą, tylko za kimś takim jak Ty. Za kimś, kim mi byłeś... Za prawdziwym przyjacielem. Ale wiedziałam, że nie będziesz mógł nim zostać na nowo. Nie da się przyjaźnić z kimś, na widok kogo, te dwie małe, wredne zołzy - Atonksęt i Ćśordzaz, próbują wyrwać Ci serce. Szczególnie gdy widzisz go z inną, która, o ironio, nosi twoje imię. Niewykonalny jest więc plan jakiejkolwiek komunikacji między nami. Teraz już wiesz, dlaczego tak się odizolowałam. Tylko nie myśl, że Cię nienawidzę! Ja sama myślałam, że tak jest (szczególnie, gdy podarłam nasze zdjęcia drobniej niż niszczarka), ale teraz widzę, że to była przejściowa iluzja. Ból zablokował mi mózg. A prawda jest taka, że wciąż darzę Cię sympatią i gdybyś poprosił mnie o pomoc - nie odmówiłabym. Co śmieszniejsze, czasem chciałabym pogadać i na myśli przychodzisz mi tylko Ty, jako osoba najbardziej zaufana. A przecież nie rozmawiałam z Tobą od pół roku! Ale wiesz, żadnego z tych ponad 1600 dni nie żałuję. Myślę, że oboje dużo nauczyliśmy się przez ten czas. A szczególnie dobrze zapamiętamy jedno: "Nic nie trwa wiecznie".
Jak podsumować to wszystko? Dziękuję, że byłeś. Przepraszam, że musiałam odejść i Cię skrzywdzić. Może pocieszy Cię fakt, że skrzywdziłam też samą siebie? Bądź szczęśliwy, ja też będę się starać.
Powodzenia i żegnaj.

*Osoba o podanym profilu nie istnieje*


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz